ในปีที่ผ่านมา หลังจากที่ยื่นจบไปเมื่อกลางปีที่แล้ว ปลายปีก็จบอย่างเป็นทางการและมีใบปริญญาบัตรฉบับปริญญาโทเรียบร้อยสักที! เพราะก่อนหน้านี้ที่สมัครงานและเขียนจบโทไปก็มีความรู้สึกเขินเพราะยังจบไม่จริง วารสารเทไปหนึ่งรอบ กว่าจะได้ตีพิมพ์ก็รอนานวนไป

ในพาร์ทการทำงาน ถึงแม้จะหนีการทำงานจากตำแหน่ง Graphic Designer มาเป็น Content Copywriter ก็ตาม แต่พอน้องในทีมลาออกไป ดังนั้นตั้งแต่ช่วงกลางปีที่ผ่านมาทำให้ต้องแฮนเดิลงานกราฟิกทั้งออฟไลน์, หน้าร้าน และออนไลน์วนไป จนเกิดความรู้สึกว่าจะเบิร์นเอาท์แล้วนะ เนื่องจากในช่วงนั้นมีการเปิด 2 สาขาในช่วงเวลาที่ใกล้กัน อีกทั้งคอนเท็นท์ต่าง ที่ต้องทำไปด้วยในแต่ละวัน จนไม่ได้มีเวลาพักมากนักและงานโหลดขึ้นเป็นกอง จนต้นปีเราตัดสินใจว่าน่าจะต้องเปลี่ยนงานไม่งั้นไม่ไหวแน่นอน

จริงๆ การตัดสินใจเปลี่ยนงานในรอบนี้เป็นเรื่องที่แอบหนักใจเล็กๆ เพราะจริงๆ เพื่อนและพี่ที่ทำงานเดิมนั้นสนุกสนานเฮฮามาก แต่อย่างที่บอกไว้ข้างต้น ถึงแม้จะมีน้องกราฟิกเพิ่มมาสองคนก็ตาม แต่ตำแหน่งคอนเท็นท์ยังอยู่คนเดียวเหมือนเดิม ประกอบกับมีการปรับผังองค์กรใหม่ เลยตัดสินใจว่าออกแล้วกัน!

จริงๆ ก่อนแจ้งออกนั้น เราได้คุยเพื่อที่จะเปลี่ยนงานไปสายฟินเทคแห่งหนึ่ง แต่ด้วยกระบวนการภายในที่ทำให้เราอดได้งานที่นั้น มันเป็นช่วงที่เราตัดสินใจออกจากที่เก่าพอดี (เพราะตอนนั้นจะมีโปรเจ็คต์ใหม่ที่จะได้ถือ เลยต้องบอกเพื่อถ่ายโอนไปให้คนอื่นๆ แทน) ทำให้ที่ใหม่และตำแหน่งใหม่ต้องหาให้ได้ภายใน 45 วัน แล้วแตะถ่วงที่ใหม่บอกว่าถ้าคอนเฟิร์มแล้วจะกดออกจากระบบนะ

บอกเลยว่าโชคดีสุดๆ เพราะได้ปรึกษากับพี่ที่รู้จัก แล้วพี่ที่รู้จักบอกว่ามีผู้จัดคอนเสิร์ตแห่งหนึ่งกำลังตามหาคนสายคอนเท็นท์พอดี เลยได้รับโอกาส Refer ให้ได้เข้าสัมภาษณ์กับทีมผู้บริหาร และส่งการบ้านต่างๆ และได้คำตอบว่ารับเข้าทำงานแล้วจ้า! พร้อมทั้งอัปเกรดตำแหน่งงานไหม จากที่เก่าเป็น Team Lead ตอนนี้เป็น Online Marketing Manager แล้วเรียบร้อย

ซึ่งถ้านับจริงๆ ก็เพิ่งทำงานครบเดือนไปเมื่อไม่กี่วันที่ผ่านมานี่เอง ถึงแม้ยังไม่ได้ทำอะไรมากนัก แต่ได้ลองศึกษาระบบและจับงานหลายๆ ส่วนแล้ว เป็นงานที่อยากทำและไม่ต่างจากที่คิดไว้เท่าไรนัก ซึ่งเป็นเรื่องดีที่จะได้เอาความรู้ที่เรียนโทมาปรับและประยุกต์ใช้เยอะมาก รวมทั้งการรับมือกับการตอบฟีดแบคต่างๆ ที่เกิดขึ้นในฐานะผู้จัดด้วย.. ไม่แน่ใจว่าอนาคตจะเจออะไรบ้าง แต่ก็พร้อมท้าทายและเรียนรู้สิ่งใหม่ๆ แล้ววว

ในส่วนงานอดิเรกและการติ่งอย่าง ‘วินดึพาร์ค’ ก็คงยังทำอย่างต่อเนื่องจนเข้าสู่ปีที่ 3 เป็นปีที่แจฮวานเติบโตขึ้น มีงานสม่ำเสมอขึ้น และเป็นที่รู้จักในระดับหนึ่งแล้ว ทำให้เราไม่ได้ทำกราฟิกหนักเหมือนสองปีที่ผ่านมา ประกอบกับงานหลักที่หนักทำให้เราเน้นทำกราฟิกสรุปข้อมูลมากกว่า รวมทั้งตัวเว็บไซต์ที่ก็ปรับปรุงตามความสนุกของตัวเองวนไป.. ซึ่งน่าสนใจว่าตอนนี้ คนเข้าชมเว็บไซต์เพราะเรื่อง How To และแนะนำการเดินทางไปฮอลล์ต่างๆ มากกว่าการมาดูรายการย้อนหลังแล้ว

นอกเหนือจากนี้ ก็เป็นครั้งแรกที่ได้เจอ JO1 กับ INI ตัวจริงแบบใกล้ๆ แล้ว (แน่นอนว่านอกจากคอนของแจฮวาน เราก็ไม่ยอมเสียเงินเลย บัตรคอนเสิร์ตเดี๋ยวนี้แพงเกินรับไหวจริงๆ) ซึ่งตอนดูหนัง JO1 ที่แอบน้ำตาซึมพอมาเจอมันอีโมต่อใจและได้พลังใจเพิ่มจากเดิมเยอะเลย.. เป็นการพิสูจน์อย่างหนึ่งว่าการมาติ่งถึงเหนื่อยขนาดไหน แต่เราก็จะได้พลังจากศิลปินที่เรารักเสมอ

อีกหนึ่งพาร์ทที่ได้ทำจริงๆ จังๆ คือการเป็นแอดมินของเพจร้านอาหารสุดอร่อยใจกลางซอยสุทธิสาร ซึ่งอาจารย์และพี่ที่เคารพก็ได้ชวนมาทำด้วยกัน ถึงแม้จะทำมาสักพักแล้วก็ตามแต่เราก็พยายามปรับจูนหาแนวทางและคอนเท็นท์ที่เหมาะสมกับการโปรโมทร้านอาหาร, เมนูอาหารต่อไปป.. เป็นอีกหนึ่งพาร์ทที่ได้เรียนรู้และได้ลองทำแบบสนุกๆ แถมอิ่มมากเวลาไปร้านทุกรอบ /ฮา

เป็นอีกหนึ่งปีที่กลับมามองตัวเองก็รู้สึกว่าเราก็กระโดดมาไกลพอสมควร ถึงมีหลายอย่างที่ไม่พอใจตัวเองในปีที่ผ่านมา แต่หลายอย่างก็แก้ไขไม่ได้แล้ว ก็ถือเป็นบทเรียนที่ผ่านมาและผ่านไป.. หวังว่าในทุกๆ วันหลังจากนี้จะเป็นวันที่ดีและใจดีกับเราเสมอนะ

ป.ล. จริงๆ ตั้งใจจะเขียนบล็อกนี้ช่วงวันเกิด แต่เป็นช่วงที่ยุ่งหลายๆ อย่าง กว่าจะเขียนจบก็คือปลายเดือนพอดี /ฮา

ส่วนการเรียน จริงๆ สอบจบปริญญาโทไปตั้งแต่ช่วงกลางปี 2564 ที่ผ่านมาแล้ว เหลือแต่การนำเสนอในวารสารวิจัย ซึ่งโดนที่เก่าเท ทำให้ต้องเร่งหาใหม่และได้ที่ใหม่พร้อมแจ้งจบการศึกษาไปเรียบร้อยเมื่อต้นปีที่ผ่านมา.. ตอนนี้รอแต่ประกาศทางการจากบัณฑิตวิทยาลัยว่าจบอย่างเป็นทางการแล้วสักที (หลังจากมรสุมหลากหลายที่ทำไป เหนื่อยไป ท้อไป แอบร้องไห้ในใจวนไป..)

ส่วนความพีคที่สุดที่เกิดกับชีวิตในรอบปีที่ผ่านมาคือ “ติดโควิด” หลังจากฉีดไฟเซอร์เข็มที่ 4 ที่บางซื่อมา.. นึกว่าตัวเองจะรอดทุกซีซั่นแล้ว มาตกม้าตายก่อนวันเกิดซะงั้น เป็นการเปิดประสบการณ์ใหม่ในการนอน Hospitel ครั้งแรก (และขอเป็นครั้งเดียว) ที่แบบแทบไม่เห็นเดือนเห็นตะวันและนอนเยอะมาก! และเจ็บคอหนักที่สุดเท่าที่เคยผ่านมา (ตอนนี้หวังเลยว่าตัวเองจะไม่เป็น Long Covid นะ.. ฮืออ)

นอกเหนือจากโควิด เป็นอีกปีที่ดันไปตรวจสุขภาพจากเรื่องเล็กน้อย กลายเป็นเรื่องใหญ่เพราะมีความเสี่ยงเป็นเบาหวานเพราะน้ำตาลในเลือดสูงเกินไป.. ต้องกลับมาคุมอาหารและงดของหวานหลายๆ อย่างในชีวิตที่จริงจังมากขึ้น (แต่ก็ไม่ถึงว่างดเลยเพราะไม่ใช่สายนั้น แต่แค่พยายามหาตรงกลางที่เราโอเคในการควบคุมน้ำตาลและไม่โดนหมอดุมาก) น้ำหนักก็เริ่มลดลงบ้างเล็กน้อยแล้ว ผลต่างๆ ก็โอเคขึ้นมาก หวังว่าจะทำให้คุณหมอเลิกบ่นให้ได้นะ /ฮา

มาส่วนเรื่องของการติ่ง ปีนี้เป็นปีที่ได้ทำ Fan-Content จริงจังเพิ่มเติมจากเดิมมาก ‘วินดีพาร์ค’ ก็มีความหาทำบางอย่างที่เรายังคงสนุกกับมัน ยอมรับว่าหลายครั้งเหนื่อยและมีอาการท้อบ้าง แต่สุดท้ายเราก็หนีไปไหนไม่ได้เพราะเราสนุกและชอบในการทำงานตรงนี้มากๆ เป็นความตั้งใจที่อยากให้คิมแจฮวานแมสขึ้นให้ได้ไม่ว่าจะทำแบบไหนก็ตาม ก็สรรหาทุกวิธีที่ทำได้มาทำเกือบหมดเลย.. สิ้นเดือนนี้จะต้องมีจัดงานนิทรรศการหลังจากโดนเลื่อนเพราะโควิดด้วย หวังว่าจะผ่านไปได้ด้วยดีและทุกคนที่มางานชอบจริงๆ

แล้วก็ได้ทำคอนเท็นท์ซัพพอร์ตซีรีส์ ‘ผมกับผีในห้อง’ ที่ทำร่วมกับคุณนิ @saturnut_88 ในการสรุปคอนเท็นท์ต่างๆ สรุปออกมาเป็น infographic ต่างๆ พร้อมแปลภาษาอังกฤษ (ใช่ ทุ่มทั้งหมดเลย งงตัวเองเหมือนกัน คุยหลังบ้านกับคุณนิก็เซฮร์ไพรส์ตัวเองมาก แถมทั้งคู่ก็โดนนักแสดงทั้งสองตกไปด้วย แอบไปทำภารกิจพิเศษให้ทั้งคู่กับทั้งสองคน เอ้อ มาไกลมากจริง ซึ่งต้องขอบคุณคุณนิที่คอยเป็นกำลังใจและฮีลใจให้กันตลอดในการติ่งด้อมไทยมากๆ /ฮา).. เป็นอีกสิ่งที่ดีใจและภูมิใจเล็กๆ ว่างานของเราถูกนักแสดงและผู้ผลิตรับรู้ถึงการมีตัวตนของเรา.. น่าเสียดายที่มันอาจไม่ได้แมสเหมือนซีรีส์วายเรื่องอื่นๆ แต่เราก็ดีใจที่เป็นส่วนหนึ่งที่ทำให้คนมาตามชมซีรีส์เรื่องนี้

เป็นอีกหนึ่งปีที่โควิดพรากกิจกรรมหลายๆ อย่างจากชีวิตไป ยอมรับเลยว่าพอไม่ได้ออกไปเที่ยวหรือใช้ชีวิตมันทำให้ชีวิตน่าเบื่อมากขึ้นพอสมควร ปีนี้หลายๆ อย่างถูกปล่อยและทำให้คิดว่าปกติแล้ว คิดว่าน่าจะเป็นปีที่กลับมาได้ใช้ชีวิตมากขึ้น ได้ค้นพบอะไรหลายๆ อย่างในชีวิตมากขึ้นนะ

อีกอย่างที่เปลี่ยนคือ เปลี่ยน url ของเว็บนี้ใหม่ จากเดิมคือ hf.in.th มาเป็น alk.in.th ที่ย่อจากชื่อจริง (alongkon) มาแทนชื่อแอคเดิม เพราะ happyfreedom นี่ใช้แค่ไม่กี่ที่ แล้วอีกอย่างคือโดเมนเดิมมันอยู่ในช่วง Redemption Period ด้วย เลยปล่อยเลยตามเลยแล้วก็ ใช้ชื่อใหม่ เริ่มต้นใหม่ดีกว่า เฮ!

จริงๆ พออายุเป็นเลข 27 ปีแล้ว ความรู้สึกของเราไม่รู้สึกว่าเราโตขึ้นเท่าไรนะ เหมือนเป็นคนธรรมดาคนหนึ่งที่ยังเป็นติ่งและใช้ชีวิตไปเรื่อยๆ มาก ผิดหวังก็เยอะ ซึ่งมันก็เป็นความธรรมดาที่เราชอบนะ แต่ก็หวังว่าจะได้เติบโตและก้าวหน้ากว่านี้มากๆ (ตรงๆ คือ “อยากรวยสักที!” หวังว่าจะมีวันนั้น!!)

และนี่คือ Year in Review ในช่วงวัย 26 ปีของเรา.. ปีหน้าจะเป็นยังไง รอติดตามอ่านปีหน้านะ

หวังว่าทุกๆ วันจะเป็นวันที่ดีของเรานะ

ครั้งแรกที่รับงานนี้บอกเลยว่าตื่นเต้นมาก เพราะถือว่าเป็นการสอนแบบเต็มตัวทั้งคอร์สหรือแบบรายวิชาครั้งแรก ที่ต้องแบกทั้งเนื้อหา การบ้าน การประเมินต่างๆ แถมเป็นการสอนออนไลน์ และต้องสอนนิสิตครูที่จะไปสอนเด็กๆ เยาวชนของชาติในอนาคตอีก

ต้องยอมรับตามตรงเราว่าเราไม่ค่อยมั่นใจในตัวเองในการสอนเท่าไร หลายครั้งเรายังมองว่าเรายังไม่เก่งมากพอ (ถึงแม้จะไปบรรยามาหลายที่ แต่ก็เรื่อง TCAS กับการแนะแนวสอบเข้าเป็นหลัก) ถึงแม้จะทำเพจต่างๆ มาก็เถอะ แต่งานสอนมันก็ต้องปรับประยุกต์หลายๆ อย่างมากเลย.. แถมพอเป็นออนไลน์ก็ต้องบอกว่าไม่สามารถสอนได้เต็มที่เต็มชั่วโมงได้ ก็ต้องสรุปแกนหลักๆ ที่จะทำให้เด็กเก็ตพอยท์สำคัญเพื่อเอาไปต่อยอดได้

แต่ก็ผ่านมาด้วยดี โชคดีว่าเป็นคลาสที่ไม่ใหญ่มาก มีนิสิตที่ดูแล 18 ชีวิต ทุกคนเอนจอยกับการเรียน ทุกคนพร้อมปรับตัวและพอผลงานออกมาก็เกินคาดจริงๆ

ด้วยความว่าวันนี้เป็นคลาสสุดท้าย อาจารย์ที่ดูแลรายวิชาให้เด็กๆ ได้พูดสิ่งที่ได้รับตลอดการเรียนในภาคเรียนนี้ ฟังแต่ละคนแล้วมันตื้นตันจริงๆ นะ แบบหลายคนชอบที่เราดึงเหตุการณ์ต่างๆ มา หลายคนบอกว่าตอนแรกดูยากแต่พอเราสอนแล้วทำได้ แลัวมันอยากทำและสนุก บางคนก็บอกว่าเราสิ่งที่เราสอนไปใช้ต่อทั้งแนวทางการสอนต่างๆ งี้.. เข้าใจในมุมมองของครูเลย

มันก็ยังย้ำเตือนเราลึกๆ ว่า.. เราชอบถ่ายทอดความรู้นะ เป็นฟีลของการแลกเปลี่ยนความรู้ความเห็นมากกว่า แต่ไม่อยากบรรจุเพราะไม่ชอบงานราชการมากๆ (อยู่มาครั้งเดียวพอแล้ว /ฮา)

ส่วนตอนนี้ถึงจะจบการสอนไปแล้ว แต่ยังเหลือไฟนอลโปรเจคและงานที่ยังค้างการให้คะแนนอยู่ 2 งาน.. มาติดตามกันว่าแต่ละงานจะเป็นยังไง ของใครน่าสนใจจะขออนุญาตนิสิตมาแชร์และบันทึกไว้อีกรอบ~

(ขอเพิ่มเติมอีกสักนิด : พอเราสอนออนไลน์แล้วต้องยอมรับว่าเราวัดผลเด็กยากมากๆ สิ่งที่วัดได้คือการมอบหมายงานหรือการบ้าน ซึ่งเราพยายามเข้าใจเด็กมากๆ พยายามสลับให้งานบ้าง ข้ามไปบ้าง เกณฑ์ให้คะแนนก็พยายามระบุให้ดี.. แต่เด็กหลายคนก็หลังไมค์ในช่องประเมินแบบ Blind Evaluation ว่าครั้งหน้าลดงานหน่อยนะคะอาจารย์ แต่ก็มีคนบอกนะว่างานไม่ได้เยอะขนาดนั้น /ฮา)

ขอบคุณนิสิตทุกคนที่ตั้งใจเรียนมากๆ..
ขอบคุณอาจารย์ที่มหาวิทยาลัยที่มอบโอกาสให้เราได้สอนแบบจริงๆ จังๆ..
ขอบคุณหัวหน้าที่ออฟฟิศที่ให้เราได้สอนและเข้าใจเรามากๆ..
(เพราะ WFH ด้วยที่ทำให้เราสลับหน้าต่างทำงานอย่างสนุกสนานๆ สอนๆ อยู่ต้องส่งไฟล์งี้ 55)

ไม่รู้ว่าภาคเรียนหน้าจะได้สอนอีกหรือเปล่า แต่ก็ถือเป็นอีกหนึ่งประสบการณ์ที่ได้ทำและไม่ลืมแน่นอน ?

Subject : PAE305 Media and Technology in Performing Arts
Semester : 1
Academic Year : 2021
Student : Faculty of Fine Arts, Srinakharinwirot University

บรรยากาศของคลาสถือว่าค่อนข้างสนุกมาก.. น้องๆ มีปฎิสัมพันธ์ถามตอบได้อย่างมั่นใจ ถือเป็นอีกหนึ่งประสบการณ์ที่ได้ก้าวไปสอนนอก มศว ที่ประทับใจค่อนข้างมากเลย (ปกติมีแต่ไปแนะแนวให้น้อง ม.6 เพื่อสอบเข้างี้) โดยเนื้อหาการสอนก็เป็นการสรุปสิ่งที่สอนนิสิตที่ มศว นี่แหละ และเอาสิ่งที่ควรรู้และสิ่งที่สำคัญๆ ไปบอกน้องๆ ต่อภายใน 1-2 ชั่วโมงให้ได้ความรู้มากที่สุด เป็นการเสริมจากคลาสหลักที่จริงๆ พี่ @inapatt จะต้องฉายเดี่ยวยาว.. แต่พี่ก็ได้มอบโอกาสให้เราได้มาจอยเสริมเนื้อหาด้วย อันนี้ประทับใจมากที่สุดที่เปิดกว้างรับฟังความคิดเห็นมากพอสมควรเลย

เลยขอบันทึกเก็บไว้เล็กน้อย.. (ว่าพอออกจากคณะก็ได้รับบทเอ็นดูเขตเลยนะ ตอนอยู่ภายในคือวิ่งปฏิบัติงานอย่างเดียว /ฮา)

Subject : Human Communication
Semester : 1
Academic Year : 2021
Student : Chulalongkorn University

ในช่วงครึ่งภาคเรียนแรกที่ผ่านมานี้ ก็ได้รับมอบหมายมาว่าให้สอนการทำ Infographic ให้กับนิสิตเพื่อที่จะสามารถนำไปต่อยอดในการทำ Presentation และสื่อการสอนได้ ผ่านเนื้อหาการเรียนที่เอาแนวคิดด้านการสื่อสาร และการออกแบบ ผสมกับเทรนที่กำลังเกิดขึ้นในช่วงนั้นๆ

ต้องยอมรับเลยว่าการสอนผ่านรูปแบบออนไลน์เนี่ย.. มันไม่ง่ายเลย เพราะเรามีโจทย์อยู่ว่าอย่างน้อยๆ ตัวผู้เรียนหรือนิสิตเนี่ยจะต้องทำแบบ Basic และเข้าใจเรื่องการสื่อสารเบื้องต้นได้ เพราะยังไงก็ตามการเป็นครูในยุคนี้จะต้องสื่อสารเป็น และจะต้องมี Digital Literacy เพื่อสามารถทำให้สามารถเป็น Content Creator ได้เช่นกัน.. ถึงแม้จะไม่ได้เรียนนวัต แต่ก็คงยังต้องสามารถสื่อสารและสู้เด็กนวัตได้

อีกทั้งว่าพอเราไม่มีห้องเรียนแบบจริงๆ การปฏิสัมพันธ์ก็จะลำบาก ครูก็สบตากับสไลด์ไม่เหมือนในห้องที่สบตาเด็กได้ และจะดูออกว่าใครเข้าใจหรือไม่เข้าใจ บางทีก็ต้องเดาว่าที่เด็กทำหน้าตาแบบนี้คือตั้งใจเรียนอยู่ใช่ไหม หรือแอบเปิด Netflix หรือเปล่าหว่า /ฮา.. และจากการเรียนที่มีความยาวเต็มๆ เกือบ 3 ชั่วโมง ก็ต้องไม่อัดแน่นจนเกินไป จะต้องมีลูกเล่นเป็นช่วงๆ (เตรียมเยอะเกินไปก็ไม่ดีด้วย เพราะบางทีเด็กอาจตามไม่ทัน เผลอๆ เรานี่แหละจะงงเอง) และมีพักเบรคเพื่อให้ได้พักกันได้

สำหรับใน Part การสอน Infographic นี้ เราพยายามคีพหลักในเรื่องการอ่านสรุปใจความ และนำมารีไรท์และสรุปหัวข้อสำคัญ แล้วทำการเลือกประเด็นมา แล้วค่อยเริ่มการสอนการออกแบบผ่าน Canva (ซึ่งก็ต้องยอมรับว่ามันใช้งานง่ายสุดแล้ว) และหลักการออกแบบ เทรนการออกแบบ ตัวอย่างการจัดวางให้สวยงาม เพื่อลบภาพจำว่าการออกแบบนั้นยาก ให้เด็กๆ มองว่าหากจัดวางเลย์เอาท์ดีๆ มันก็สวยได้

ในส่วน Midterm ก็ให้โจทย์การทำ Infographic ขนาด A3 ไป โดยกำหนดหัวข้อเป็นหมวดหมู่กว้างๆ เพราะอยากให้ตัวนิสิตได้ทำ Infographic ในเรื่องที่ชอบ (โดยส่วนตัวเชื่อว่าการที่เราได้ทำเนื้อหาที่เรารู้จริงๆ เราจะสนุกกับมัน และนำเสนอหลายเรื่องที่น่าสนใจได้ดีกว่า) และก็ไม่จำกัดโปรแกรมออกแบบ ใครอยากใช้โปรแกรมอะไรก็ได้.. ซึ่งผลงานที่ส่งมานั้นก็ทำให้เห็นพัฒนาการของนิสิตว่า ถึงแม้จะเรียนครู ฝีมืออาจไม่เท่าเด็กนวัตหรือคนเรียนออกแบบ แต่ก็สามารถนำเสนอเรื่องราวต่างๆ ออกมาได้น่าสนใจไม่แพ้กันเลย~

ส่วน Part ครึ่งหลังที่เหลือในเทอมนี้ จะเป็นการสอนการตัดต่อวีดีโอเบื้องต้น.. มาดูกันว่าการสอนเด็กใช้โปรแกรมที่ Advance กว่าเดิมขึ้นแบบออนไลน์มันจะไปรอดขนาดไหน รอติดตามตอนต่อไปปป~

หมายเหตุ : รูปผลงาน Infographic ทั้งหมดนี้ ได้ขออนุญาตนิสิตก่อนเผยแพร่แล้ว

Subject : PAE305 Media and Technology in Performing Arts
Semester : 1
Academic Year : 2021
Student : Faculty of Fine Arts, Srinakharinwirot University

หลังจากพยายามหลีกเลี่ยงการลงทะเบียนฉีดวัคซีนมานานพอสมควร แต่ด้วยทางออฟฟิศเริ่มสำรวจและสอบถามว่าจะมีใครฉีควัคซีนอีกไหม? เลยตกลงกับตัวเองว่าฉีดก็ได้ อย่างน้อยก็ฉีดไปก่อนแล้วกัน ภูมิขึ้นไม่ขึ้นก็ค่อยไปลุ้นกันอีกที (เหมือนเล่นกาชาเลยแฮะ–)

สรุปหลังลงทะเบียนไป ทางออฟฟิศก็แจ้งว่าจะได้รับเป็นวัคซีนของแอสตราเซเนกานะ.. ซึ่งก็ถือเป็นความโชคดีที่วัคซีนนี้ฉีดแล้วภูมิขึ้นแน่นอน แต่ผลข้างเคียงก็จัดเต็มมากเช่นกัน ถือเป็นความเสี่ยงที่ต้องรับมือ ทั้งๆ ที่ควรฉีดให้ผู้สูงอายุตามเปเปอร์ต่างๆ บอกไว้..

หลังจากผ่านสมรภูมิวัคซีนมาแล้ว.. เลยขอบันทึกการฉีดวัคซีนเข็มแรกหน่อยดีกว่า

.

ก่อนฉีดวัคซีน

2 วันก่อนฉีดวัคซีนเป็นช่วงที่บอกเลยว่าพยายามทำใจให้ไม่แพนิคมาก เพราะเป็นช่วงวันที่เริ่มฉีควัคซีนอย่างเป็นทางการ และทุกคนที่ฉีดวัคซีนนั้นมีอาการหมดทั้งไข้ขึ้นสูง ปวดเมื่อย บางคนเข้าโรงพยาบาล และก็มีบางส่วนที่บอกว่าไม่เป็นอะไรเลย.. เอาล่ะ ให้คุ้กกี้วัคซีนทำนายกันของจริงล่ะ

พยายามอ่านจากข้อมูลและอินโฟกราฟิกทั้งหมด ก็พยายามงดชาและกาแฟ ดื่มน้ำเยอะมากๆ และพยายามเข้านอนให้เต็มที่ (ปกติคือไม่ทำธีสิสก็อ่านนิยานก่อนนอน แล้วก็จะติด แล้วก็ไม่อยากนอน /ฮา) รวมทั้งพยายามจบงานที่อยู่กับตัวเองให้หมด เพื่อไม่ให้มาค้างหรือต้องนำทำพร้อมบ่นปวดแขนไปในตัว

พร้อมกัย SMS ที่เข้ามาจากกรุงไทย และ สปส. บอกว่า พรุ่งนี้มีนัดฉีดวัคซีนตอน 08.00 น. นะ… (คือกรุงไทยส่งหนึ่งข้อความ และ สปส. ส่งมาอีกหนึ่งข้อความ.. ส่งซ้ำกันทำไมนะ?)

รู้สึกสุขภาพดีขึ้นเลย—

.

วันฉีดวัคซีน

หลังจากจัดการอาหารเช้าเรียบร้อยก็ถึงที่ฉีดช่วงแปดโมงเช้าพอดี ลำดับแรกคือการเช็คสิทธิ์การฉีดกับประกันสังคมว่าได้สิทธิ์หรือไม่ แล้วใช้สิทธิ์วันนี้หรือเปล่า พร้อมกับได้รับ บัตรคิว และ เอกสาร 2 ฉบับที่เปรียบเสมือนข้อตกลงที่คุณต้องอ่านและยอมรับว่าคุณกำลังจะฉีควัคซีนนะ ความเสี่ยงนี้คุณเป็นคนรับเอง พร้อมกับกรอกแบบฟอร์มกรองที่ให้เลือกว่าคุณเสี่ยงติดโควิดขนาดไหน.. ตอบใช่ไม่ใช่วนไป

หลังจากกรอกข้อมูลเรียบร้อย ก็จะต้องรอเรียกเพื่อทำประวัติข้อมูลก่อนฉีด พร้อมเสียงประชาสัมพันธ์บอกว่า หากเราเคยลงทะเบียนผ่านหมอพร้อมหรือไทยร่วมใจในแอป ให้กดยกเลิกทั้งสองก่อนเข้ามาลงทะเบียนด้วยนะ..

.. แล้วจะทำระบบให้ซ้ำซ้อนทำไมเนี่ย!?

.

.

หลังจากที่ดูคลิปแจฮวานร้องเพลงหมดไปรอบ สลับไปดูดีอ่ะ สลับดูนับสิบฯ แล้วก็ดูเพลงใหม่เอ็กโซ ก็ถึงเวลาได้ลงทะเบียนสักที (เป็นขั้นตอนที่รอนานจนแทบง่วง) เจ้าหน้าที่ก็นำบัตรประชาชนเราไปเข้า Smart Card Reader แล้วก็พิมพ์เอกสารทะเบียนผู้ฉีดวัคซีนมาให้เรา เพื่อไปวัดน้ำหนักส่วนสูง และวัดความดันต่อไป โชคดีว่านั่งพักนานมากจนความตื่นเต้นหายไปหมดแล้ว ความดันที่วัดเลยปกติ.. พร้อมเข้าสู่ห้องฉีดวัคซีน

เอาล่ะ.. จะมาตื่นเต้นอีกรอบแล้วสิเนี่ย!

ถามว่ากลัวไหม ก็คือไม่ค่อยถูกกับเข็มฉีดยาตั้งแต่เด็กแล้ว ทำไงได้ จะแบบเดินออกไปไม่ฉีดแล้วก็ไม่ได้ป่ะ.. ก็ต้องฉีด เดินหน้าไปเลย!

พอเข้าห้องฉีดก็จะมีการตรวจอีกครั้ง และจะให้เรานั่งรอตามแถวที่แบ่งการฉีกวัคซีนไว้ ด้วยความโชคดีมากๆ คือ เข้าไปแล้วไม่มีคิวเลยจ้าา.. ฟีลลิ่งคือไ่ม่ต้องเตรียมใจแล้ว คุณเดินเข้าไปฉีดเลยนะ เหมือนมดกัดนิดเดียว แต่พยาบาลและเจ้าหน้าที่ก็ให้นั่งในคิวรอก่อนเล็กน้อยและเรียกไปฉีด

พยาบาลที่ฉีดก็จะพูดคุยและแจ้งย้ำรายละเอียดว่าเป็นวัคซีนของแอสตราเซเนกา เข็มแรกนะคะ.. ไม่ต้องเกร็งนะคะ ฉีดเสร็จแล้วให้นั่งพักดูอาการก่อน แล้วก็บอกว่าเสร็จแล้วค่ะ แปปเดียวจริงๆ และเหมือนมดกัด แบบรู้สึกนิดเดียว พยาบาลมือเบามากๆ

หลังจากนั้นก็นั่งดูอาการและรอเรียกใบนัด โดยเจ้าหน้าที่แจ้งว่าในใบนัดจะไม่มีแจ้งวันที่ฉีดครั้งถัดไป แต่จะอยู่ในช่วง 10-12 สัปดาห์หลังฉีดเข็มแรก และจะมี SMS แจ้งวันนัดอีกครั้ง.. ระหว่างรอก็มีหลายคนทักข้อความมาบอกเคล็ดลับมากมาย ส่วนใหญ่คือรีบกลับ และหาอะไรกินรอ แล้วพักผ่อนไปเลย เราก็รับทราบครับทุกคน.. หลังจากผ่านช่วงดูอาการไปก็ได้รับใบบันทึกการฉีควัคซีนและพบความจริงว่าาา

ได้ฉีดแอสตราเซเนกา จากโรงงานไทย SBS จ้าาาา~

วัคซีนร้อนๆ จากโรงงานมาแล้ววว เอาล่ะ มาดูประสิทธิภาพกันว่าจะเป็นอย่างไรกัน!

.

.

อาการหลังฉีควัคซีน

ในช่วงวันฉีดวัคซีนอาการปกติมา มีความรู้สึกแค่ปวดแขนเล็กน้อย ยังไม่มีอาการตัวร้อนหรือปวดหัวแต่อย่างไร ไม่แน่ใจว่าอาจเพราะกลับมาแล้วกินข้าว กินยาพารา แล้วนอนเลยหรือเปล่า เลยอาจไม่ได้แสดงอาการมากเท่าไร.. ตอนช่วงเย็นถึงดึกก็คือนั่งดูนับสิบฯ Special EP กับทีมรีแอคพร้อมถกทุกประเด็นอย่างสนุกสนานจนลืมเวลาและต้องขอตัวไปพักผ่อน เพราะกลัวอาการจะมาคืนนี้..

และแน่นอน อาการเริ่มมาตอนรุ่งเช้าแทน รู้สึกหนาวสั่นเข้ามาพร้อมอาการปวดแขน ความหนักหัวเริ่มถามหา เลยต้องกินยาพารา กินน้ำ และบังคับให้ตัวเองนอนต่อ จนตื่นมาอีกทีช่วงใกล้ 11 โมง ลองวัดอุณหภูมิได้ 37.5 องศา ความสั่นหายแต่ตัวรุมๆ มาแทน ส่วนปวดหัวและปวดแขนก็ยังคงอยู่ไม่หายไปไหน แต่หลับไม่ลงแล้วเพราะนอนเต็มที่มากๆ เลยพยายามประคองตัวเองพร้อมกินข้าวเที่ยงไป (หิวนะ แต่แบบไม่มีความอยากกินเลย) จนบ่าย 2 ที่วัดอุณหภูมิขึ้นว่า 37.9 องศา และเริ่มกลับมาง่วงอีกครั้ง เลยโอเค กินยา นอน!

ตื่นมาอีกครั้งตอน 4 โมงครึ่ง เช็คอุณหภูมิอีกครั้งได้ 38.3 องศา เอาล่ะ.. มาจริงแล้วคราวนี้ แต่มันไม่ง่วงเลยจ้า ก็เลยรอกินข้าวเย็นแล้วกัน จนทุ่มหนึ่งวัดอุณหภูมิอีกทีได้ 39.1 องศา โชคดีว่าไม่มีอาการที่หนัก คือตัวร้อนแน่ๆ ปวดหัวและปวดแขน แต่ไม่ได้มีอาการหนักจนแน่นหน้าอก เวียนหัว หายใจไม่ออกอะไรงี้ เลยไม่ได้ไปโรงพยาบาล ใช้วิธีคือกินยาพาราอีกรอบ พร้อมคูลฟีเวอร์ แล้วบังคับตัวเองนอนไปเลย

.

.

ถามว่าช่วยได้ไหม.. ช่วยได้จ้าา

เช้าวันศุกร์หลังผ่านสมรภูมิความทรมานและการนอนหลับที่เต็มอิ่มเหมือนอนุบาลที่นอนกลางวัน เช็คอุณหภูมิแล้วกลับมาปกติที่ 36.4 องศา ทุกอย่างที่เกิดขึ้นเมื่อวานหายเกือบหมด เหลือแต่อาการปวดแขนแทน หลังเที่ยงก็กลับมาเป็นปกติเหลือแค่อาการตึงๆ ที่แขนแทนเท่านั้น

ก็สามารถกลับมาเคลียร์งานที่ไม่ได้ทำให้เสร็จภายในบ่ายวันศุกร์ได้ทันเวลาพอดี

.

เขาบอกกันว่าเข็มแรก Effect จะค่อนข้างแรงกว่าเข็มสอง ก็หวังว่าเข็มสองจะไม่ต้องมานอนซมแบบนี้อีกเลยนะ ฮืออ..

ขอบคุณทุกข้อความและความห่วงใยที่ส่งมาทุกช่องทางด้วยนะครับผม ?

.

และสุดท้ายนี้ก็ไม่ขออะไรมาก..
อยากได้การจัดการวัคซีนและโควิดที่ดีกว่านี้ เพราะตอนนี้มันจะพังไปหมดแล้วจ้า จบที่รุ่นเราเถอะนะ

วัคซีนที่ดี คือวัคซีนที่มีครบและเหมาะสมในช่วงอายุ และมันควรฟรีจ้า!

.

.

เดือนหน้านี้ก็จะก้าวสู่อายุ 26 ปี ข้ามเบญจเพศแบบงงๆ ซึ่งเป็นปีที่เรียกได้ว่าไม่เจอปัญหาหนักๆ เหมือนที่หลายคนเคยบอกไว้ (ไม่รวมว่ารถล้มสองรอบเมื่อช่วงปลายปีที่แล้ว แค่เจ็บขาหน่อยๆ แต่ไม่ได้เป็นอุบัติเหตุใหญ่มาก) แต่เป็นการเปลี่ยนแปลงในเรื่องการงานแทน

เชื่อว่าหลายคนที่รู้จักเรา บางคนยังไม่รู้ หรือไม่ก็แปลกใจ.. ตอนนี้เราลาออกจากที่ทำงานเก่า (วิทยาลัยแห่งหนึ่งย่านอโศก) เรียบร้อยมาเกือบเข้าเดือนที่ 4 แล้ว ซึ่งเป็นที่หลายคนมองว่าเราจะอยู่ที่นี่ยาวๆ แต่ด้วยอะไรหลายๆ อย่าง ทั้งการฝ่าฟันการเดินทางไปทำงาน หรือการทำงานที่ Overall + Overload ไปในหลายครั้ง เป็นสื่อสารองค์กรที่ต้องดูแล SNS + Graphic Media + Video Editor + แนะแนวเด็ก และต้องไปโครงการในหลายครั้ง กลับถึงห้องคือหมดพลังไปเลย.. จริงๆ ตอนแรกมันก็ยังสนุก จนมันถึงจุดที่ว่าไม่สนุกสำหรับเราแล้ว เลยต้องมีการเปลี่ยนแปลงบางอย่างไปในตัว

เมื่อสิ้นปีที่แล้วก็เลยได้ย้ายบ้านใหม่ มาที่ทำงานที่ใกล้ที่พักมากขึ้น ได้โฟกัสแค่กราฟิกอย่างเดียว โมชั่นและตัดต่อนิดหน่อย ที่สำคัญเวลาทำงานที่เราชอบไม่ต้องตื่นเช้ามากกก และค่อนข้างคอมฟอร์ทสำหรับเราพอสมควรเลยทีเดียว แถมโชคดีเข้ามาก่อนระบาดรอบใหม่ทำให้ได้สัมผัสประสบการณ์ Artwork งานด่วนกับสถานการณ์ในหลายครั้ง /ฮา

.

อีกส่วนหนึ่งที่เปลี่ยนไปและเรียกได้ว่าเป็นการหาทำคือ การมี ‘วินดึปาร์ค’ เกิดขึ้นมา จากสิ่งที่ขัดใจในหลายๆ ส่วนแล้วมองว่า แจฮวานแมสได้กว่านี้! เลยมานั่งทำเว็บไซต์และคอนเท็นท์ต่างๆ ให้ซัพพอร์ตการตามแจฮวานให้ง่ายขึ้นกว่าเดิม ซึ่งถือว่าประสบความสำเร็จไปในตัวเล็กๆ มากกว่าที่หวังไว้ มีปรับเข้าปรับออกหลายส่วน มีโปรเจ็คมากมายที่อยากลองทำและได้ทำจริง ส่วน Sever ก็เริ่มกินพื้นที่ไปเรื่อยๆ ตอนนี้จะเกิน 10GB ไปแล้ว.. ซึ่งถามว่าเรารู้เกาหลีไหมมม? คำตอบคือไม่เลยจ้า! ใช้วิธีการแปลข่าวเป็นภาษาอังกฤษก่อน และใช้วิธีการสรุปข่าวแทนเพื่อให้ทราบเนื้อหาต่างๆ และในหลายๆ ครั้งก็ขออนุญาตนำคำแปลของวินดึที่มีการแปลไว้มารีไรท์และทำคอนเท็นต์ใหม่ไป

โควิดก็เข้ามาเป็นอุปสรรค์ทั้งในการทำงาน Work From Home, เรียนออนไลน์, เลื่อนการจัดงานต่างๆ มากมาย ที่เลื่อนมารอบที่ 3 แล้ววววว!! (และก็เป็นตัวแปรส่วนหนึ่งที่ทำให้มูฟออนจากที่ทำงานเก่าด้วย) รวมทั้งเรื่องบ้านเมืองที่เป็นปัญหาที่ดูเหมือนจะแก้ไม่ได้สักที ถ้ามีเดธโน๊ตก็คือจะเขียนชื่อสนุกสนานแน่นอน

.

เป็น Year in Review ฉบับ 25 ปีของเราก่อนเข้า 26 ในเดือนหน้า

หวังว่าปีหน้าจะใจดีกับเราหน่อยก็ดีนะ

.

.

ผ่านพ้นไป 2 สัปดาห์พอดิบพอดี กับค่ายสร้างรัก นักสร้างเว็บ เอ้ย! ค่ายเจาะลึกวิชาชีพเว็บมาสเตอร์ หรือที่รู้จักกันในชื่อ Young Webmaster Camp (YWC) ครั้งที่ 12 นั่นเอง
หลังจากดองบล็อกมานาน.. การเขียนครั้งนี้เลยอยากรวบรวมความรู้สึกและสิ่งที่เกิดขึ้นตลอดการเข้าค่าย 4 วัน 3 คืนว่ามาค่ายนี้เกิดอะไรขึ้นบ้าง

.

.

วันแรก

วันแรกที่วันที่สบายที่สุดกับการเปิดค่าย เพราะได้ฟังบรรยายเรื่องราวต่างๆ จากกูรูเว็บมาสเตอร์อย่างเดียวเลย ทั้งเรื่องราวในช่วงพิธีเปิด จากพี่เอ็ม ขจร เจียรนัยพานิชย์ +Khajorn Chiaranaipanich  หรือ @khajochi การจุดประกายไอเดียการสร้างเว็บไซต์จากพี่บอย อภิศิลป์ ตรุงกานนท์ +Apisilp Trunganont Co-Founder เว็บไซต์พันทิปดอทคอม ( http://www.pantip.com ) และนายกสมาคมผู้ดูแลเว็บไทย ต่อด้วยจริยธรรมสำหรับเว็บมาสเตอร์ โดยโดยพี่ตั๋น พ.ต.อ.ญาณพล ยั่งยืน รองอธิบดีกรมสอบสวนคดีพิเศษ อดีตนายกสมาคมผู้ดูแลเว็บไทย พี่เจ เจริญ ลักษณ์เลิศกุล และพี่บัง อัครวุฒิ ตำราเรียง และปิดท้ายช่วงเช้าด้วยเรื่องราวเทคโนโลยีและการเกิดขึ้นของ Baidu ผู้สนับสนุนหลักของค่ายนั่นเอง

.

.

สารภาพตามตรงว่า.. ตลอดเช้าที่ผ่านมาง่วงนอนมากครับ ไม่ใช่พิธีการน่าเบื่อนะครับ สนุกและได้สาระแบบเต็มที่ แต่เมื่อคืนดันนอนน้อยไปหน่อย อีกทั้งตื่นเช้ามาก ขนาดซัดกาแฟไปแล้วก็ยังมีเผลอหลับเป็นช่วงๆ เลย

ในช่วงบ่ายก็แบ่ง Workshop ตามสายที่ตนเองสมัครกันไปยาวๆ ถึงเย็น สำหรับผมสมัครฝ่าย Content ก็เข้าไปฟังพี่บอย อภิศิลป์ บรรยายเรื่องราวการทำ Content อย่างไรให้ดีมีผู้ติดตาม ตามจริงนั้นผู้ที่จะมาเป็น Speaker จะเป็นพี่ปอง จักรพงษ์ คงมาลัย Vice President ด้าน Content & Business Development ของ Sanook Online Limited และผู้ก่อตั้ง thumbsup.in.th แต่เนื่องจากว่าป่วยกระทันหัน จึงไม่สามารถมาบรรยายได้ แต่พี่ปองก็ยัง Hangout มาบรรยาย ตอบข้อสักถามน้องๆ อย่างเต็มที่มากจริงๆ ทำให้ผมได้รับความรู้ไปแบบเต็มที่ และช่วงท้าเป็นช่วง Pantip Q&A ที่น้องๆ Content ถามคำถามทุกอย่างที่สงสัยกับพันทิป และพี่บอยก็ตอบทุกอย่างอย่างเต็มที่ ทำให้เรารู้จักพันทิปมากขึ้นว่าเป็นอย่างไร บรรยายกาศในการถามตอบจะแบบเจาะลึก หรือถามที่สงสัย โดยเฉพาะช่วงท้ายจะสนุกมากเพราะเจาะลึกเว็บพันทิปเลยทีเดียวเชียว (โอกาสแบบนี้หาไม่ได้ง่ายๆ เลยซะด้วย!)

.

.

ช่วงเย็นเป็นการให้ทุกคนในกลุ่มได้ทำการ Brain Storming กันว่าจากหัวข้อ “The Web After Tomorrow” นี้ จะสามารถทำเป็นเว็บไซต์อะไรได้บ้าง โดยเป็นการแชร์ไอเดียว่าอยากทำเว็บอะไร แก้ปัญหาใด เป็นไอเดียใหม่หรือไม่ ถ้าเคยมีเว็บไซต์แนวนี้แล้วเว็บไซต์เราจะเป็นอย่างไร มีอะไรเป็นจุดเด่นหรือ Killer Feature บ้าง..

หลังจาก Brain Storming กันเสร็จแล้ว ก็จะต้องนำไอเดียนี้ไปขายให้คณะกรรมการและรุ่นพี่ YWC โดยนำเสนอรูปแบบแนวคิดและสิ่งที่จะทำให้กรรมการทราบ หลังจากนั้นกรรมการก็จะทำการแนะนำ ติดชม เชือดกันไปให้เห็นข้อดีและข้อเสีย เพื่อให้เราได้นำไปปรับปรุงแก้ไข แต่ถ้าคนในทีมเห็นว่าทิศทางกรรมการไม่โอเคก็สามารถคิดใหม่และนำไปเสนอกรรมการได้ใหม่เช่นกัน

เป็นช่วงที่แอบเครียดพอสมควรเพราะเป็นการคิดเว็บไซต์ใหม่และต้องหาคำตอบให้ได้เมื่อกรรมการถาม สำหรับกลุ่มของผมนั้นมีคิดไว้หลายอย่างมาก ทั้งทำเว็บให้เช่ายืมชุดที่ตนเองไม่ค่อยได้ใส่ (แบบชุดราตรี หรือชุดที่ออกงานต่างๆ แล้วใช้ไม่บ่อยนัก) หรือเว็บไซต์ทำบุญออนไลน์ ที่สามารถเลือกของใส่สังฑทานจากหน้าเว็บไซต์ได้ตามสะดวก เลือกว่าจะใส่ปัจจัยไปเท่าใด และจะบริจาควัดไหน หรือเว็บไซต์วางแผนการท่องเที่ยว และสุดท้ายคือเว็บพาหมาเที่ยว เกิดจากไอเดียของคนในกลุ่มว่า เรามีสัตว์เลี้ยงทำไมเราต้องให้มันอยู่บ้านหรือฝากคนอื่นเลี้ยงล่ะ เราพามันเที่ยวไม่ได้เลยหรอ และผู้เลี้ยงสุนัขก็มีมากกว่าในปัจจุบัน..

เราเลยเลือกไอเดียที่ไปนำเสนอกรรมการ 2 อย่างคือ เรื่องเว็บไซต์ทำบุญกับวัดและพาหมาเที่ยว แล้วลองไปนำเสนอกรรมการดู โดยครั้งแรกเจอพี่เอ็ม กับอาจารย์โก๋ ศุภเดช สุทธิพงศ์คณาสัย ก็ได้รับคำแนะนำหลายหลาย เลยนำคำแนะนำที่ได้ไปปรับปรุง แล้วกลับมาเจอกับคณะกรรมการอีกครั้ง ครั้งที่สองเจอพี่โน๊ต วโรรส โรจนะ และพี่ฮันท์ ศิระ สัจจินานนท์ โดยได้คำแนะนำว่า เว็บทำบุญที่การเกี่ยวข้องกับพุทธพาณิชย์มักจะโดนด่าหรือมองในทางลบได้ง่ายกว่า อีกทั้งปัจจุบันศาสนาถ้าทำไม่ดีอาจจะโดนถล่มได้ง่าย แต่เว็บพาหมาเที่ยวนี่จะโอเคกว่า น่าจะมีโอกาสและช่องทางทำเงินได้เยอะกว่า แต่ก็มีเว็บไซต์ที่คล้ายๆ กันอยู่แล้ว.. ดังนั้นทีมเราจึงงสรุปกันว่างั้นทำเว็บไซต์หมาแล้วกัน แต่ก็ยังมีแอบลังแลกันบ้างเล็กน้อย..

หลังจากนี้ก็เข้าที่พักครับ ไม่มีอะไรมากครับ.. ทำธุระเรียบร้อย ถึงเตียงปั๊บ หลับยาวเลย.. Zzz

.

.

วันที่ 2

เป็นวันที่ออกมานอกสถานที่ครับ กับการ Walk Rally สแกน QR Code ตอคำถาม ซื้อสมแต้ม ซื้อการ์ดมาต่อสู้กัน.. โดยครั้งนี้มากันที่ Pickadaily Bangkok บนถนนสุขุมวิท 77 โดยเป็นสถานที่มีสถาปัตยกรรมในกลิ่นอาย English Old Town (เสียอย่างเดียวที่อากาศร้อนจนหลายครั้งเรารู้สึกกลิ่นอายหายไปไหนเนี่ย 55)

เป็นกิจกรรมที่สร้างความสามัคคีในกลุ่มเป็นอย่างมากครับ เพราะต้องทำกิจกรรมร่วมกัน ตอบคำถามด้วยกัน (มีเวลาให้ตอบแค่ 12 วินาที ตอบไม่ทันหรือตอบผิดก็ต้องเว้นไว้ 5 นาทีถึงจะสแกนใหม่แล้วตอบคำถามได้) วิ่งด้วยกัน  และต้องคิดด้วยกันว่าจะซื้อการ์ดอะไรดีเพื่อเอามาต่อสู้แล้วจะชนะได้ สนุกสนานกันไป

หลังจากซื้อการ์ดมาเรียบร้อยแล้ว ต่อมาคือการเล่นเกมการ์ดกันครับ โดยใช้การต่อสู้ผ่านการ์ดที่ตนเองเลือกมา โดยทุกทีมจะมีหัวใจอยู่ 5 ดวง ใครหัวใจแตกก่อนคือตายก่อนนั่นเอง.. ตอนแรกทุกคนยังงงๆ ว่าเล่นอะไรกันเนี่ย แต่พอเห็นตัวอย่าง และของรางวัลคือเงินวายแล้วนั้นไซร้ ความสนุกก็เกิดขึ้นเลยล่ะครับ เป็นการต่อสู้ที่สนุกสนานมากจริงๆ มีการรวมหัวป้องกัน หรือโจมตีเฉพาะบางทีบางคลุ่มที่น่าหมั่นเขี้ยว หรือแบ่งหัวใจให้กัน.. และสนุกมากตรงที่ว่าถ้าไม่มีการอัปเดตหัวใจที่เหลือ กลุ่มผมคงจะชนะไปแล้ว เพราะไม่มีใครเรียกกลุ่มออกไปต่อสู้เลย เป็นกลุ่มที่ถูกลืมไปแล้วเรียบร้อย 55

.

.

แต่สุดท้าย กลุ่มของผมก็ชนะพร้อมกับกลุ่ม J อยู่ดี

.

.

กลับมาสู่คณะเทคโนโลยีสารสนเทศ สถาบันเทคโนโลยีพระจอมเกล้าเจ้าคุณทหารลาดกระบัง (เพิ่งจะได้กล่าวถึงสถานที่นะ) ก็กลับมา Brain Storming กันรอบสุดท้าย ก่อนที่วันพรุ่งนี้ที่เป็นวันเด็กแห่งชาติจะเข้าสู่กระบวนการปั่นเว็บไซต์ของจริง ก็นำไอเดียที่คิดได้มาใส่ในเว็บพาหมาเที่ยว แล้วนำไปเสนอกรรมการอีกครั้ง โดยครั้งนี้ก็ก็มีแนวคิดว่าเว็บไซต์ของเราสามารถหาสถานที่ท่องเที่ยว ที่พัก ที่กิน ที่ต้องพาสุนัขเข้าได้และสนุกกับเจ้าของเท่านั้น มีการรีวิวสถานที่เล็กๆ พร้อมให้คะแนน pet friendly สามารถวางแผนการท่องเที่ยวได้จากการเลือกสถานที่ในหน้าการค้นหาแล้วเข้าสู่ระบบวางแผนที่จะบอกเส้นทางและระยะเวลา แล้วสามารถแชร์หรือเขียนรายละเอียดเพิ่มเติมเป็นหน้ารีวิวได้.. และี่คือแนวคิดที่อยากจะทำ และกรรมการก็เห็นสมควรพร้อมมีข้อแนะนำติดชมมาพอสมควร

หลังจาก Brain Storming เสร็จแล้วก็ขึ้นห้องเพื่อเริ่มปฏิบัติการทำเว็บไซต์ ทั้งลงโปรแกรม สำหรับฝั่ง Programming และ Design ส่วน Content และ Marketing หาข้อมูลและประชุมสรุปแนวทางเนื้อหาที่จะนำใส่ในเว็บไซต์ และเริ่มการออกแบบ Layout วางโครงร่างเว็บไซต์ในการทำช่วงแรกนี้.. แล้วมันก็หมดเวลาในการจับคอมของวันที่ 2 =3=

ในภาคค่ำนั้นคือกิจกรรม YWC Ignite ที่ให้รุ่นพี่ได้มาพูดเรื่องราวต่างๆ เพื่อจุดประกายไอเดียความคิดสร้างสรรค์พร้อมทั้งบอกเล่าประสบการณ์ต่างๆ ที่รุ่นพี่ได้ประสบพบเจอกันมา ทำให้ได้เกรดความรู้ต่างๆ นำไปประยุกต์ใช้ในงานและชีวิตประจำวันได้ด้วย

.

หลังจากกิจกรรมก็ได้ประชุมกันเพื่อเตรียมการทำเว็บไซต์ในวันรุ่งขึ้น คุยกันไปคุยกันมาก็ได้ข้อสรุปว่า ชื่อเว็บคือ “DogPacker พาหมาเที่ยว..เว็บเดียวอยู่”

.

วันที่ 3

วันสมรภูมิเดือด เพราะต้องทำเว็บไซต์ให้เสร็จภายใน 8 ชั่วโมง (กว่าๆ) คราวนี้ก็ต้องเร่งทำกันเลยล่ะครับ!

.

.

โชคดีว่าฝ่าย Marketing คิดแผนการตลาดเสร็จแล้ว วันนี้คือวันซ้อมพรีเซ็นท์ของเธอ ส่วนฝ่าย Content ก็หาข้อมูลที่จะนำไปใส่ใน Website Mock-up ฝ่าย Web Design ก็ออกแบบเว็บไซต์กันสนุกสนาน แต่งานหนักจะอยู่ฝ่าย Web Programming ที่จะต้องแปลงการออกแบบเว็บจาก Web Designer มาเป็นเว็บไซต์จริงและสามารถกดเข้า ออก เล่นเว็บไซต์ได้.. สนุกสนานเลยทีนี้

พอตกบ่าย งานฝั่ง Web Content ที่ผมอยู่นั้นก็เสร็จไปแล้ว ที่เหลือคืองานอีก 2 ฝ่าย ดังนั้นงานต่อไปของเราคือ “การออกแบบและทำ Presentation เสนอกรรมการ” นั่นเองงง!!

วิธีการออกแบบของผมคือ นำไอเดียการออกแบบจากหลายๆ ที่มายำรวมกัน โดยใช้สีที่ทาง Web Design กำหนดไว้ว่าเป็นเป็น Main Website Color  แล้วนำมายำเข้าด้วยกัน.. ยำเสร็จแล้วก็นำข้อมูลที่ Web Marketing หาไว้มาหาเพิ่มเติมและตกแต่งข้อความให้น่าสนใจมากขึ้น

//แย่งงานเว็บดีไซน์เห็นๆ
แต่ก็ทำไงได้ เพราะ 2 ฝั่งนั้นกำลังปั่นเว็บไซต์กันอยู่นี่น่า เว็บไม่เสร็จนี่เรื่องใหญ่กว่า =0=

เสร็จแล้วเลยอัปโหลด Presentation นี้ขึ้นเว็บไซต์เพื่อรอนำเสนอต่อไป

.

.

ดูไฟล์ Presentation ได้ที่ : https://www.scribd.com/doc/252915261/DogPacker-Website-Presentation

ดูเหมือน 8 ชั่วโมงจะนานใช่ไหมครับ แต่ในห้องที่แอร์เย็นๆ พร้อมงานที่ปั่นและลุกเป็นไฟนั้นก็ทำให้ 8 ชม. มันน้อยทันที น้อยจนไม่อยากไปกินข้าวหรือพักเบรคเลย 55

จนหมดเวลา.. เว็บไซต์ก็เสร็จอย่างเฉียดฉิว หลาย Option/Feature ใช้ไม่ได้จริง เป็น Mock-up ที่น่ารักอยู่ในเว็บไซต์ แต่โดยภาพรวมทั้งหมดถือว่าออกมาดั่งใจหมายปองทั้งกลุ่มเลยทีเดียว.. และโชคดีที่คณะกรรมใจดี ต่อเวลาให้เราเพิ่มเติมอีกประมาณ 10 นาที จึงได้ทำการเช็คเว็บไซต์ว่ามีตรงไหนที่ลืมใส่บ้าง และทำให้มันใส่ได้ และแก้ไขเท่าที่จะแก้ไขได้ อันเป็นการเสร็จสิ้นการปั่นเว็บไซต์ในค่ายพอดี..

ส่วนภาคกลางคืนคืองาน YWC White Night Party เป็นงานเล็กๆ ที่เปิดบ่อนคาสิโน (อุ่ย) ให้ชาวค่ายได้นำเงิน Y (ค่าเงินในค่าย) ไปจับจ่ายใช้สอยอย่างสนุกสนาน รวมทั้งโหวตดาวเดือนและดาวเทียมประจำค่าย ที่สำคัญงานนี้ต้องแต่งชุดขาวเท่านั้นถึงสามารถเข้างานได้ แต่ละคนก็จัดเต็มกันทั้งนั้นเลย!

.

.

ปิดท้ายวันนี้ด้วยพิธีบายศรีสู่ขวัญรับน้องใหม่เข้าสู่ครอบครัว YWC เป็นไปด้วยความซึ้งและความอบอุ่น (จากแสงเทียนและความรักจากรุ่นพี่ทุกรุ่น) บางคนถึงกับเสียน้ำตาเลยทีเดียว..

.

.

แต่คิดว่าจะได้นอนแล้วใช่ไหมครับ.. ยังงงง. ยังครับ ต้องประชุม ซ้อมนำเสนอเพื่อเตรียมพร้อมในวันพรุ่งนี้ที่จะนำเสนอเว็บไซต์ต่อหน้าคณะกรรมการ เพราต้องนำเสนอให้ดีที่สุดและตอบกรรมการให้ได้ดีที่สุดนั่นเอง.. ก็กว่าจะได้นอนก็ตี 5 เลยล่ะครับ Orz

.

วันสุดท้าย

วันนี้เริ่มวันด้วยความง่วงครับ (แหงสิ) แต่ก็ตื่นเพราะว่าต้องนำเสนอเว็บไซต์ต่อหน้าคณะกรรมการผุ็ทรงคุณวุฒิ กูรูด้านการทำเว็บไซต์ ที่จะคอยยิงคำถามจนเลือดซิบๆ เลยทีเดียว.. โฮกกกกกกก

ทุกกลุ่มก็เตรียมพร้อมกับการพรีเซ็นท์เป็นอย่างดี กลุ่มเราก็พร้อมครับ.. พร้อมและแต่งหน้าเป็นน้องหมาตามชื่อเว็บเลย.. แต่งหน้าเสร็จก็ค่อยซ้อมกันอีกเล็กน้อย ก่อนที่จะนั่งเพื่อเตรียมฟังเพื่อนๆ พรีเซ็นฑ์กันต่อไป

.

.

ง่วงก็ง่วง ตื่นเต้นก็ตื่นเต้น ดังนั้นวิธีที่ง่ายที่สุดดคือนอนครับ แอบงีบทีละนิดที่ละหน่อยก็ใช้ได้

เมื่อถึงเวลา ก็เริ่มทำการสุ่มทีมที่จะได้ออกมานำเสนอ ระบบสุ่มของค่ายก็เอลเกเก้นเวอร์วังอลังการครับ.. ซึ่งกดแต่ละทีนี่ก็ตื่นเต้นไม่เบาเลย (โปรดชมคลิปประกอบ ขอบคุณคลิปจาก +Jenpasit Puprasert ด้วย :3)

.

.

หลังจากสุ่มเสร็จก็จะเป็นการนำเสนอครับ โดยการนำเสนอนั้นจะมีเวลาให้กลุ่มล่ะ 10 นาที และกรรมการถามอีก 10 นาที รวมเป็น 20 นาทีด้วยกัน.. ตอนนำเสนอไม่เท่าไรหรอกครับ แต่พอกรรมการสุดใจดี (แต่ในเวลานั้นคือคอมเม็นท์โหดมาก) เริ่มแนะนำติชม ก็จะมีหลากหลายฟีลด้วยกัน.. โดนชมก็แฮปปี้ โดนติหรือ่าก็เฟลกันไป เวลาถามก็ต้องตอบให้ได้..

.

.

แต่แอบปลื้มใจเล็กน้อยที่กลุ่มของผมนั้นไม่ค่อยโดนอะไรมากมายนัก.. แถมโดนพี่ปอนด์ชมเรื่องรูปแบบเว็บและการออกแบบ Presentation ด้วย! XD

โดยหากอยากรู้ว่าบรรยายากาศการนำเสนอและตอบคำถามเป็นอย่างไร สามารถติดตามได้จากคลิปด้านล่างเลยครับ

.

.

หลังจากนำเสนอเสร็จก็จะเป็นการมอบรางวัล ซึ่งกลุ่มผมนั้นได้รางวัล Baidu Favorite Team (รางวัลขวัญใจสปอนเซอร์นั่นเอง คาดว่าได้มากจากการแต่งเป็นน้องหมา ฮา!) ซึ่งก็ได้รางวัลเครื่อง Notebook ASUS K450L 1 เครืองนั่นเองง!!

.

.

และทำการมอบรางวัล เกียรติบัตร ของที่ระลึกจากผู้สนับสนุน แล้วพี่บอยกล่าวปิดค่ายด้วยคำว่า..

“YOUNG WEBMASTER CAMP.. ปิดค่าย!!”

หลังจากปิดค่ายพี่เอ็มในฐานะผู้จัดการค่าย ก็ได้มาบอกความรู้สึกกับเบื้อหลังการจัดค่าย และบอกรักหวานๆ กับพี่เชอรี่ด้วย -//- และเมื่อเสร็จก็ทำการเลือกตัวแทนเพื่อเป็นหลักในการจัดค่าย Junior Webmaster Camp 7 และ Young Webmaster Camp 13 ต่อไป..

เป็นอันเสร็จสิ้นค่าย Young Webmaster Camp 12 ไว้เพียงเท่านี้

เรียกได้ว่าเป็นค่ายที่สนุก โหด มันส์ และฮาที่ได้เรียนรู้การทำเว็บไซต์ไปพร้อมกับมิตรภาพดีๆ ที่เกิดขึ้นในค่ายจริงๆ อีกทั้งยังได้เจอเหล่ากูรูในวงการทำเว็บไซต์หลายท่านที่เราคิดว่าคงจะไม่สามารถเจอได้ง่ายๆ ได้เจอพี่ๆ JWC ที่เราได้ติดตามในทวิตเตอร์ตัวจริงๆ หลายคน และพี่ๆ ที่เคยเจอแล้วก็ได้เจออีกครั้ง ยิ่งเพิ่มความสนิทสนมกันมากขึ้นกว่าเดิม อีกทั้งได้ของฟรีที่ระลึกขนกลับบ้านอีกหลากหลายชิ้นด้วย

ขอบคุณครอบครัว YWC ที่ทำให้ได้พบประสบการณ์และมิตรภาพใหม่ๆ มา ณ ที่นี้ด้วยนะครับ

.

.

ป.ล.

• ช่วงที่มีข่าวสติ๊กเกอร์ไลน์ค่านิยม 12 ประการนั้น ถ้าใครเคยเปิดพันทิป คงจะเคยเจอกระทู้ “ว่ากันด้วยเรื่องสติกเกอร์ไลน์ ค่าทำจะสักเท่าไรกันเชียว ถึงล้านเลยหรอ!” เป็นกระทู้ที่ถูกเขียนขึ้นตอน ตี 1 ในภารกิจสร้างกระทู้ให้ไวรัล ซึ่งได้ออกข่าว ขึ้น Pantip Pick / Trends และมียอด Facebook Share 5.5 พัน / Tweet 330 / Google+ Share 1,907 (นับถึง 24 มกราคม 2558 ตอน 7:30 น.)
• ขอบคุณรูปภาพจาก :  พี่ Woratana Perth Ngarmtrakulchol / Thongchai Pum Kitiyanantawong / Nopparid Ton Mokpradab และเพจ Young Webmaster Camp
• ขอบคุณท่านอ่านบล็อกนะครับ

.

.

วันนี้เป็นวันครบรอบครับ..

ครบรอบ 1 ปีของของทำงานเป็นฟรีแลนซ์ประจำ..

.

ยอมรับเลยว่าได้รับประสบการณ์ใหม่ในการทำงานที่คาดไม่ถึงว่าจะได้รับ
ได้ลองอะไรใหม่หลายอย่างๆ ได้ทำงานเบื้องหลังที่แสนสนุกและชุลมุนวุ่นวายในบางครั้ง
ได้พบกับปัญหาต่างๆ มากมายที่ต้องตามแก้ไขปัญหา..
ได้พบกับเพื่อนๆ พี่ๆ ที่ร่วมงานที่แสนอบอุ่น เป็นกันเอง ดูแลและสอนตลอดมา..

นับเป็น 1 ปีที่แสนมีค่าและเหนื่อยพอสมควร แต่ก็ถือว่าคุ้มไม่ใช่เล่นเลย

ก่อนถึงวันนี้.. ปรึกษากับหลายคน และตัดสินใจนานพอสมควร ก่อนตัดสินใจ..
ถึงแม้ตั้งแต่วันนี้ไปจะได้เป็นสถานะนั้นแล้ว ด้วยอะไรหลายๆ อย่างรวมกัน
แต่ก็ขอบคุณโอกาสที่มอบให้ในวันนี้ พร้อมทั้งได้รับประสบการณ์ในวันนี้

.

ขอบคุณมากนะครับ =] ]]> https://alk.in.th/one-year/feed/ 0 https://alk.in.th/review-tagwall-swu58/ https://alk.in.th/review-tagwall-swu58/#respond Sun, 23 Aug 2015 10:18:00 +0000 https://alk.in.th/?p=909 Note : เป็นงานแรก งานใหญ่ที่หาทำเอง.. และก็ทำต่อเนื่องจนจบและทำงานที่คณะเลยล่ะ (ปีสุดท้ายก็คือก่อนเจอโควิด และเราก็ออกพอดี) และเช่นเดียวกัน.. บล็อกนี้เขียนไว้นานแล้วววววว

.

ถึงแม้งานปฐมนิเทศและอัตลักษณ์นิสิตใหม่ของ มศว จะผ่านพ้นไปเกือบ 2 สัปดาห์แล้วก็ตาม เลยอยากจะเขียนบันทึกไว้เล็กน้อย

.

.

งานนี้ผมสมัครเป็นเบื้องหลังฝ่ายประชาสัมพันธ์และฝ่ายศิลป์ครับ ทำให้ดูแลในสื่อออนไลน์ในวันงานไปด้วยเลย และด้วยปีนี้ไม่มีวีดีโอโปรโมทและแจ้งรายละเอียดของงานเหมือนปีที่ผ่านๆ มา เลยปรึกษาพี่ในองค์การนิสิตว่าจะเอาอะไรขึ้นดี

ตอนแรกคิดไว้ว่าจะเอาเฉพาะสรุปว่าแต่ละวันจะมีกิจกรรมอะไรและรูปกิจกรรมในปีที่ผ่านมา แต่ใจดันไปนึกถึงงานสัมมนาไอทีต่างๆ ที่เคยไปมา แล้วมีการโชว์ทวีตหรือรูปขึ้นจอ เลยขออนุญาตทำบ้าง แต่ได้ทำเป็นแบบอัตโนมือแมนนวล เพราะ

• 1. โรงยิมที่เป็นหอประชุมนั้นไม่มี Wifi (ตอนแรกมันเคยมีครับ แต่ช่วงปีที่ผ่านโรงยิมปรับปรุงหลังคาใหม่ เลยต้องเอา Wifi ออก พอปรับปรุงเสร็จแล้วก็ไม่ยอมเอามาติดคืน)
• 2. เป็นการกรองทวีตและคัดเลือกทวีตด้วย 
• และ 3. ใช้ Powerpoint ในการทำสไลด์โชว์ นั่นเอง (ก็คือเขียน Coding ไม่เป็นและหา Tool ที่โดนใจและเหมาะกับงานไม่เจอนั่นเอง ;_;)

เลยทำรูปโปรโมทว่างานอัตลักษณ์ มศว นี้เราจะใช้ Official Tag ว่า #SWU58 ทุกช่องทางนะ 

.

.

พอทำการประชาสัมพันธ์เลยนั่งออกแบบสไลด์ไปเรื่อย และทยอยเก็บทวีตและรูปภาพทั้งจาก Twitter และ Instagram ต้องแต่ช่วงก่อนออกเดินทางของน้องๆ จาก Tag #ทีมมศว และจากการค้นหาคำว่า “มศว” ใน Twitter มาใส่เป็นระยะ ๆ นั่นเอง

.

รูปแบบการทำงาน

Slide ที่โชว์ในหอประชุมภายในวันงานนั้นจะประกอบไปด้วย การแสดงความยินดีและต้อนรับสู่ มศว, การบอกื่องานและวันที่จัด, รายละเอียดกิจกรรมในแต่ละวัน ปิดท้ายด้วย Social Feed และช่องทางการติดต่อสื่อสารกับมหาวิทยาลัย, องค์การนิสิต, สภานิสิต

.

.

เนื่องจากการทำเป็นแบบ Slide PowerPoint ไม่ได้มีเครื่องมือช่วยอะไร ทำให้ทวีตที่โชว์นั้นวนซ้ำไปซ้ำมา ในช่วงแรกจึงนำภาพกิจกรรมในวันซ้อมพิธีปฐมนิเทศ, กิจกรรมฐานฯ และรูปภาพ,ทวีต จากทั้ง Facebook / Twitter / Instagram ที่ติด Tag #SWU58 และ #ทีมมศว มารวบรวมกันก่อน ซึ่งได้เยอะพอสมควรเลย

.

.

การอัปเดททวีตและรูปภาพจึงทำในช่วงที่บรรยายนั่นเอง เสร็จการบรรยายในแต่ละช่วงก็ฉายขึ้นจอโปรโจคเตอร์ภายในงานนั่นเอง

.

.

หลักการเลือกทวีตหรือรูปภาพที่ขึ้นหน้าจอนั้นไม่มีอะไรมากครับ.. เลือกตามอันที่เห็นว่าเด็กๆ น่าจะกรี้ดและชอบใจขึ้นนั่นเอง โดยส่วนใหญ่มักเป็น Twitter ที่บอกอารมณ์ ณ ช่วงเวลานั้น หรือไม่ก็รูปบรรยากาศและหนุ่มหล่อนั่นเอง.. 

.

.

การตอบรับ

ในหอประชุมนั้น ในช่วงเช้าของวันแรกยังไม่มีใครสนใจเท่าไรนัก เพราะว่าอาจจะมาจากการเล่นโค้ดทักทายแต่ละคณะและแสตนท์สปิริตกันอยู่ (หรืออาจจะสนใจแต่ไม่ได้มีเเสียงตอบรับเท่าไร) 

แต่เริ่มมีเสียงกรี้ดเมื่อช่วงเที่ยงของวัน เพราะเป็นช่วงรอทานข้าวและอัปเดตทวีตและรูปล่าสุด เมื่อขึ้นทวีตแรกเริ่มมีเสียงซุบซิบชี้ชวนดูโปรเจคเตอร์ พอถึงทวีตไหนถูกใจใช่เลยหรือเป็นทวีตและรูปบอกคณะตนเองก็จะมีเสียงเฮตบมือเกรียวกราว (รวมถึงรูปคนหล่อด้วย) 

.

.

โดยจากการตรวจสอบจาก Twitter ที่ติด Tag ทั้ง #swu58, #ทีมมศว และทวีตที่ทีคำว่า มศว นั้นสรุปได้ดังนี้ (เนื่องจาก Facebook ไม่มีเครื่องมีในการตรวจสอบข้อมูลย้อนหลัง เราจึงให้ความสำคัญหลักกับ Twitter มากกว่านั่นเอง)

.

.

วันที่ 7 สิงหาคม 2558 (ทุกคณะที่เรียนองครักษ์เข้าหอพักใน)

• #swu58 : 141 Tweets
• #ทีมมศว : 119 Tweets
• มศว : 274 Tweets 

วันที่ 8 สิงหาคม 2558 (ซ้อมพิธีปฐมนิเทศ)

• #swu58 : 1,115 Tweets
• #ทีมมศว : 1,302 Tweets
• มศว : 514 Tweets 

วันที่ 9 สิงหาคม 2558 (กิจกรรมฐานอัตลักษณ์นิสิต)

• #swu58 : 1,170 Tweets
• #ทีมมศว : 1,206 Tweets
• มศว : 427 Tweets 

วันที่ 10 สิงหาคม 2558 (วันปฐมนิเทศ, เปิดโลกกิจกรรม + Concert)

• #swu58 : 257 Tweets
• #ทีมมศว : 148 Tweets
• มศว : 56 Tweets 

วันที่ 11 สิงหาคม 2558 (สำนึกรักชาติ, จิตอาสา, Freshmen Night + Concert)

• #swu58 : 6,852 Tweets
• #ทีมมศว : 1,449 Tweets
• มศว : 1,901 Tweets 

วันที่ 12 สิงหาคม 2558 (วันเดินทางกลับ)

• #swu58 : 6,163 Tweets
• #ทีมมศว : 1,611 Tweets
• มศว : 1,901 Tweets 

.

ที่ปลื้มจิตปลื้มใจที่สุดคือ จากวันที่ 11 นั้นยอดทวีตพุ่งสูงมาก จนทำให้ติด Bangkok Trending ในช่วงกลางวัน และกลางคืนในช่วง Freshmen Night นั้นก็ติดเป็น Thailand Trending เรียบร้อย!

ตอนเห็นแทบไม่เชื่อสายตาตัวเองเลยล่ะครับ O_o”

.

.

.

สรุปผล

.

ถือว่าเป็นครั้งแรกของ มศว ที่นำ Social Network มาใช้อย่างจริงจังเป็นครั้งแรกและได้เสียงตอบรับจากอาจารย์และเพื่อนๆ รวมทั้งน้องๆ นิสิตใหม่ที่น่ารักทุกคนเป็นอย่างดีเลยทีเดียว

.

• วันที่ 10 ยอด Social Network ทุกตัวตกหมดเพราะเป็นวันปฐมนิเทศ หลายคณะนั้นไม่อนุญาตให้น้องๆ นำมือถือเข้าไปเพราะกลัวว่าจะเล่นขณะดำเนินพิธีการอยู่
• วันที่ 11 เรียกว่าถล่มทลายแทบไม่มีใครคิดเลยทีเดียว เพราะเป็นวันประกวดดาวเดือนด้วยนั่นเอง (ผสมกับมีดราม่าของรอบ 14 คนสุดท้ายและกระแสวิพากษ์วิจารณ์อย่างถึงพริกถึงขิง) และช่วงคอนเสิร์ตสุดสนุกที่ขนและเล่นยาวจนจบเที่ยงคืน! 
• Facebook ตาม Tracking ได้ยากพอสมควร อีกทั้งยังไม่สามารถค้นหาสถานะได้ดั่งใจนัก 
• ดังนั้น การดึง Feed จึงมาจาก Twitter เป็นหลัก Instagram เป็นรอง

• การใช้ทวีตนั้นเรียกได้ว่าเป็นคล้ายๆ สื่อกลางของน้องๆ หลายๆ คนที่ต้องการบอกให้คนในหอประชุมได้รู้ เช่นในช่วงวันสุดท้าย มีทั้งทวีตตอบโต้ ทวีตตัดพ้อ และทวีตชมคณะนู้น คณะนี้ไปมา และทวีตที่สามารถเรียกเสียงหัวเราะได้มากมาย
• ปัญหาของงานนี้อยู่ที่ไม่มีอินเตอร์เน็ต.. เลยต้องใช้ 3G/H+ เอา ซึ่งค่อนข้างไม่สะดวกเล็กน้อย และถ้าเป็นช่วงพักนี่แทบไม่โหลดเลย เพราะน้องๆ ก็เล่นเหมือนกัน แย่งแบนวิทธ์สนุกเลย
• แอบวุ่นวาย เพราะว่าต้องคัดลอกไปมา รวมถึงให้อยู่ในฟอร์มที่เราต้องการ ซึ่งทวิตไม่มีปัญหาเท่าไรนัก อยู่ที่รูปทั้งจาก Twitter และ Instagram ที่ต้องจัดวางใหม่พอสมควร 
• ทวีตขึ้นไม่ครบก็อย่าเสียใจไปนะน้องๆ สามารถย้อนอ่านของเพื่อนๆ ได้เลยที่นี่เลย >> #swu58, #ทีมมศว, รูปภาพจาก Instagram

.

เป็นช่วงที่แทบไม่ได้หลับไม่ได้นอนเลยทีเดียวสำหรับงานนี้ เรียกได้ว่าเป็นผลงานที่ภูมิใจอีกชิ้นและจะเก็บไว้พัฒนาและแก้ไขปัญหาต่อไปนะครับ 
ขอบคุณทุกคนที่ร่วมสนุกด้วยนะครับ

.

.

ช่วงนี้เป็นช่วงสอบปลายภาคและปั่นงาน Final Project ส่งอาจารย์ ขณะที่กำลังนั่งหาไอเดีย (หรือพูดง่ายๆ ว่ากำลังแอบอู้อยู่นั้น) ก็ไปเจอโครงการประชาสัมพันธ์ “Train With ชัชชาติ” ด้วยความสนใจในตัวท่านรัฐมนตรีที่แข็งแกร่งที่สุดในปฐพีอยูแล้วนั้น เลยลองสมัครไปสักหน่อย..

อันตามจริงผมก็ติดตามผลงานของอาจารย์ชัชชาติมานานพอสมควรแล้ว ด้วยความที่อาจารย์มักจะเข้าไปลงพื้นที่จริงเพื่อตรวจสอบปัญหา และภาษาที่ใช้โพสใน Facebook Fanpage นั้นเป็นภาษาที่เป็นกันเอง ไม่ดูทางการหรือโออวดเกินไป และเริ่มติดตามและเป็นแฟนคลับจริงๆ เมื่ออาจารย์เดินไปตักบาตรที่จังหวัดสุรินทร์ ใส่เสื้อกล้ามดำกางเกงขาสั้นดำครั้งนั้น จนเกิดปรากฎการณ์ชัชชาติฟีเวอร์ออกมา ด้วยเหตุผลดังกล่าวข้างต้น ทำให้ตัดสินใจสมัครในโครงการนี้

สำหรับโครงการนี้คือโครงการ “Train With ชัชชาติ” เป็นโครงการของสภาหน้าโดม (โดยพี่ๆ นักศึกษามหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์) และทาง New Culture โดยเป็นการร่วมเสวนาประเด็นร้อนต่างๆ เกี่ยวกับด้านคมนาคมบนรถไฟเส้นกรุงเทพฯ-อำเภอหนองแซม จ.สระบุรี รวมทั้งได้ไปท่องเที่ยวกับอาจารย์ชัชชาติด้วย! 

อันที่จริงตอนประกาศรายชื่อตัวจริงผมไม่ติดนะ แต่พอช่วงหัวค่ำทางพี่ๆ สภาหน้าโดมก็ส่งข้อความทาง Facebook บอกว่ามีคนสละสิทธิ์ ไม่ทราบว่าน้องสนใจไหม (เพราะะผมเคยส่งไปถามว่าจะประกาศผลตอนไหน) เลยตอบรักและเป็นตัวจริงแทนเลย.. ดีใจเบาๆ 
เอาล่ะ.. เมื่อพร้อมแล้วเราก็เริ่มเดินทางกันดีกว่าครับ

.

.

06.00 น. 
เป็นเวลานัดหมายทางโทรศัพท์ โดยผมก็มาถึงหัวลำโพงตั้งแต่ช่วงตีห้ากว่าๆ แล้ว เลยไปเดินสำรวจไปเรื่อยๆ ไปเจอแมวตัวหนึ่งนอนอยู่บนโต๊ะเข้า เลยแอบไปเล่นและถ่ายรูปมันมา :3

.

.

หลังจากนั้นก็ไปรอพี่ๆ ที่ชานชาลาที่ 5 แล้วก็มีการลงทะเบียน รวมพล และขึ้นรถไฟที่ชานชาลาที่ 7 หลังจากนั้นไม่นาน อาจารย์ชัชชาติพร้อมคณะทีมงานติดตามก็มาพอดี พอมาขึ้นบนรถไฟ อาจารย์ชัชชาติก็จะเดินคุยกับพี่ๆ นิสิตนักศึกษาที่มาร่วมโครงการ

.

.

ซึ่งการได้คุยกับอาจารย์แล้ว หลังจากตอนแรกที่เกร็งๆ พอได้คุย ได้สอบถามข้อสงสัยและความคิดเห็นต่างๆ กับอาจารย์ชัชชาติแล้วก็ได้แนวคิดต่างๆ จากอาจารย์คนหนึ่งที่วันหนึ่งได้เป็นรัฐมนตรี รวมทั้งการใช้ Facebook ในสไตล์ของอาจารย์ชัชชาติด้วย

.

จากการสอบถามหลายๆ ประเด็นเกี่ยวกับ Social Network นั้น อาจารย์ชัชชาติได้บอกว่า การสร้าง Facebook Fanpage “ชัชชาติ สิทธิพันธ์” (https://www.facebook.com/chadchartofficial) สร้างขึ้นเพื่อสื่อสารการทำงานของท่านและกระทรวงคมนาคม โดยเป็นการสื่อสารสองทาง เพราะในอดีตกระทรวงคมนาคมเป็นกระทรวงที่สำคัญในการดำเนินชีวิตประจำวัน แต่ไม่มีคนมองเห็นและให้ความสำคัญเท่าไรนัก พออาจารย์ชัชชาติได้เข้ามาเป็นรัฐมนตรีจึงทำการเปลี่ยนแปลงการบริหารภายใน และเริ่มสร้าง Facebook Fanpage เพื่อทำการบอกกล่าวงานและปัญหาต่างๆ ที่ท่านพบเจอ และจะแก้ปัญหาให้ เพราะอาจารย์จะลงไปดูด้วยตนเอง หลังจากนั้นจะนำมาประชุมแก้ปัญหา รวมทั้งปัญหาต่างๆ ที่มีแจ้งทาง Facebook Fanpage ทั้งคอมเม็นท์และข้อความที่ส่งมา เมื่อว่างอาจารย์ชัชชาติก็จะอ่านและจะนำไปปรับปรุง แต่ก็จะมีทางทีมงานที่คอยรวบรวมความเห็นและปัญหาต่างๆ ส่งและทำไปแก้ปัญหาในที่ประชุมกับฝ่ายบริหารเพื่อนำไปแก้ปัญหา

“ผมก็ไม่รู้ดังตอนไหนเหมือนกันนะ” คือคำที่อาจารย์กล่าวไว้ตอนสอบถามเรื่องกระแสชัชชาติฟีเวอร์ อาจารย์ชัชชาติก็บอกว่าเป็นเรื่องดีเหมือนกันที่คนสนใจ ทำให้การอัพเดทสถานะการทำงานต่างๆ ได้รับความสนใจตามไปด้วย เมื่อถามถึงสิ่งที่ชอบจากการเป็นกระแสนั้น อาจารย์ชัชชาติบอกว่าชอบเพลง “ชัชชาติดาดั๊ด คนไร้พ่าย” ที่ทางเสือร้องไห้ (คัตโตะ วงลิปตา) นำมาร้องล้อเลียน พร้อมบอกอีกว่าอยากจะจัดคอนเสิร์ตแล้วเชิญมาร้องทั้งเพลงจริงๆ ส่วนเรื่องเกมส์ชัชชาติต่างๆ นั้น อาจารย์บอกว่าเคยเล่นเกมเพียง 2 เกม คือ เกม ChutzWell ที่เป็นเกมที่เล่นคล้ายๆ Flappybird คือการกดหน้าจอเพื่อให้ชัชชาติในจอผ่านโฮปเวลล์ไปให้ได้ แต่อาจารย์บอกว่าเล่นสูงสุด ได้แค่ 8 คะแนนเอง และอีกเกมหนึ่งเป็น WebApp คือ วัดพลังของคุณเทียบกับท่านชัชชาติ ท่านบอกว่าลูกส่งมาให้เล่น เลยลองวัดดู แต่เหมือนจะยังอ่อนหัดไป เพราะวัดได้ 6% แต่คนที่ได้คะแนนสูงสุดใน Facebook ของท่านคือ 43% โดยคนๆ นั้นคือเลขากระทรวงนั้นเอง

ส่วนการอัพเดทสถานะนั้น ทางทีมงานติดตามและเลขาจะถ่ายรูปแล้วส่งในไลน์ หลังจากนั้นอาจารย์ชัชชาติจะเลือกรูปแล้วพิมพ์ข้อความส่งกลับไปให้เพื่อนำไปอัพเดทลงใน Facebook Fanpage โดยสถานะนั้นอาจารย์บอกว่าอยากให้เป็นกันเองเหมือนนั่งพูดคุยกันเพื่อให้ง่ายต่อความเข้าใจ และดูเป็นกัน แต่ก็มีบางครั้งที่อาจารย์จะเป็นคนอัพเดทเอง และก็มีการกล่าวถึงเจ้าหลงอยู่ด้วยว่าเป็นแมวที่บังเอิญไปเจอ ซึ่งตอนแรกก็ไม่คิดอะไรเห็นว่าน่ารักดีจึงอัพดทใน Facebook Fanpage แต่ปรากฎว่าได้รับนิยมและกล่าวถึงมาก และความน่ารักของเจ้าหลงจึงทำให้ท่านชัชชาติจะไปหาเมื่อไปที่สถานีรถไฟลาดกระบัง.. เจ้าหลงจึงเป็นอีกหนึ่งสิ่งที่เชื่อว่าหลายๆ คนจะนึกถึงเมื่อพูดถึงอาจารย์ชัชชาติ

.

หลังจากนั้นอาจารย์ชัชชาติก็จะตอบคำถามอื่นๆ ซึ่งจะเป็นด้านการบริหารงาน การคมนาคม และโครงสร้างพื้นฐาน เป็นการเปิดวงสนทนาเล็กๆ ก่อนเริ่มจริงในภาคบ่าย โดยสามารถดูและติดตามอ่านจากข่าวหรือสกู๊ปข่าวด้านล่างนี้เลยครับ

• Voice TV – 108 คำถามบนรถไฟ กับ ‘ชัชชาติ’ : http://shows.voicetv.co.th/voice-news/98746.html
• Thairath – ‘ชัชชาติ’ ย้ำการให้บริการของรถไฟไม่มี 2 มาตรฐาน : http://www.thairath.co.th/content/eco/407029
• Thairath Online – TRAIN With ชัชชาติ ขึ้นรถไฟไปเทรนกับชัชชาติ : http://www.youtube.com/watch?v=lvG8s9mXKLk
• Voice TV – หมวก 2 ใบ กับใจ ‘ชัชชาติ’ : http://shows.voicetv.co.th/voice-news/98997.html

.

.

09.00 น.

รถไฟถึงสถานีหนองแซง จังหวัดสระบุรี เนื่องจากมาด้วยรถไฟที่มีจุดหมายปลายทางคืออุบลราชธานี จึงต้องรีบลงเพื่อทำเวลา ทำให้ช่วงที่ลงรถไปค่อนข้างชุลมุนเล็กน้อย แต่เมื่อมาถึงสถานีรถไฟก็มีเจ้าหน้าที่ของทางอำเภอหนองแซง และทางบ้านใร่กาแฟมาต้อนรับ อีกทั้งมีพี่ๆ เจ้าหน้าที่ตำรวจและอาสาสมัครมาต้อนรับ ชาวบ้านก็มามุงดูกันเต็มว่าใครมากันเนี่ยยย

.

.

หลังจากนั้นก็เป็นการเดินชมตลาดนัดครับ ก็ร่วมพูดคุยกับชาวบ้านหนองแซง และก็จับจ่ายซื้อของกันสักหน่อย โดยอาจารย์ชัชชาติก็ได้ลองทำข้าวเกรียบปากหม้อจากการเชิญชวนของแม่ค้า.. อาจารย์ชัชชาติสนุกสนานกับการทำข้าวเกรียบปากหม้อเลยทีเดียวเชียว 

.

.

หลังจากเดินตลาดเสร็จ ต่อไปเป็นแรลลี่การปั่นจักรยานชมธรรมชาติทุ่งนาของหนองแซงเป็นระยะทาง 7 กิโลเมตร (เพิ่งมารู้ระยะทางตอนถึงจุดหมาย) แต่ด้วยความแข็งแกร่งของท่านชัชชาติ อาจารย์ของเราปั่นแบบชิวๆ นำหน้ารถตำรวจด้วยซ้ำ ไม่มีอาการบ่นเหนื่อยใดๆ เลย แตกต่างจากผู้ติดตามและผู้ว่าราชการจังหวัดมากที่เริ่มแสดงอาการเหนื่อยออกมา.. และพวกเราที่เริ่มปวดเมื่อยขาแล้วล่ะ แต่ในเมื่ออาจารย์ชัชชาติปั่นซะขนาดนั้น เราก็ต้องตามให้ทันล่ะน่าา

.

10.00 น.

ถึงจุดหมายคือคลีนฟาร์ม โดยที่นี่ก็เป็นการปลูกผักแบบลอย มีการควบคุมและไม่ใช้สารพิษ ในคอนเซ็ทป์ “ปลูกด้วยดิน บนแคร่ ในโรงเรือน” โดยที่ทางคลีนฟาร์มก็พาไปชมโรงเรือนและไปชิมสลัดผักสดๆ จนทำให้อาจารย์ชัชชาติติดใจ เหมาสลัดผักให้ทุกคนที่มา.. อร่อยเลยทีนี้.. ><

.

.

11.00 น.
มุ่งหน้าสู่ศูนย์การเรียนรู้เศรษฐกิจพอเพียง มาเรียนรู้และสัมผัสของจริงจากชาวบ้านกันสักหน่อยคราวนี้ ได้กินน้ำมะพร้าวอร่อยๆ พร้อมกับการเรียนรู้ชมสวนไปในตัวด้วย

.

.

12.00 น.
เป็นทริปนอกตาราง เนื่องจากอุบัติเหตุรถโดยสารที่พาน้องๆ ไปทัศนศึกษาไปชมกับรถพ่วง ทำให้คุณครูและน้องๆ เสียชีวิต อาจารย์ชัชชาติเลยพาพวกเรามาทำบุญ ถวายสังฆทาน และทำบุญอุทิศส่วนกุศลให้กับน้องๆ และคุณครูที่เสียชีวิตไป.. ขอแสดงความเสียใจด้วยนะครับ

.

12.50 น.

เดินทางต่อมาที่บ้านใร่กาแฟ เติมพลังท้องกันสักหน่อยคราวนี้ // ชอบความคิดที่นำกะลามาใส่อาหารทำเป็นจานมากมาย

.

.

14.00 น.

เริ่มต้นการเสวนา “วาดฝันประเทศไทย” พร้อมการถามตอบข้อสงสัยต่างๆ ของนิสิตนักศึกษาที่เข้าร่วมโครงการที่มีต่อกระทรวงคมนาคม โครงการเงินกู้ 2 ล้านล้านบาท รวมถึงโครงสร้างพื้นฐานการพัฒนาคมนาคมในประเทศ เป็นด้วยความสนุกสนาน ดุเด็ดเผ็ดมันส์.. ในส่วนนี้เชื่อว่าน่าจะมีข่าวหรือสกู๊ปออกมานะครับ เพราะรายละเอียดเยอะมากจริงๆ และเห็นหลายสำนักข่าวบันทึกภาพไว้

.

.

15.30 น.
และก็ถึงช่วงเวลาที่สนุกสนานที่สุดแล้ว.. นั่นคือการดำนาและหว่านข้าวนั่นเอง นำโดยอาจารย์ชัชชาติ เป็นการดำนาของใครหลายๆ คนครั้งแรก โดนโคลนดูดบ้าง ชนกันบ้าง แต่ก็สนุกสนาน ได้รับความรู้เรื่องการปลูกข้าว ดำนา หว่านข้าวมากมาย ><

.

17.00 น.
ก็ไม่รู้ว่าเหตุใด ทำให้รถไฟช้าไปเกือบ 2 ชั่วโมง ทางอำเภอหนองแซงเลยพาพวกเราไปวัดหนองสีดาเพื่อไปดูค้างคาวแม่ไก่กัน พอไปถึงแล้ว.. โห มีเยอะมากกกกก ตัวใหญ่ด้วย! แอบน่ากลัวเบาๆ 

.

18.00 น.
มาถึงสถานีรถไฟหนองแซง อันเปิดการปิดทริป Train With ชัชชาติ..  เลยถ่ายรูปไว้เป็นที่ระลึกสักหน่อย

.

.

 ถือว่าจบการฝึกความแข็งแกร่งและตามติดอาจารย์ชัชชาติเรียบร้อย.. ถือเป็นอีกหนึ่งประสบการณ์ใหม่ๆ ที่ได้พบเจอ รวมทั้งได้ตามติด ได้เห็นมุมมองใหม่ๆ รวมทั้งมุมมองต่างๆ ของอาจารย์ชัชชาติ อีกทั้งได้รู้จักพี่ๆ เพื่อนๆ น้องๆ ที่เข้าร่วมกิจรรม ถือเป็นความสนุกที่คงไม่มีวันลืมเลยทีเดียว

ขอบคุณทางสภาหน้าโดมและทาง New Culture มากๆ นะครับที่จัดกิจกรรมดีๆ แบบนี้

.

ว่าแต่.. งานไฟนอลโปรเจคเรายังไม่เสร็จเลยนะ
. . . โอเค ปั่นงานต่อก็ได้ -w-/

ณ ยามเย็นบริเวณลานเล่นล้อ อ้น นิสิตใหม่กำลังถ่ายรูปบรรยากาศผ่านกล้องถ่ายรูปตัวเก่งของเขา บรรยากาศยามเย็นของ มศว ที่พลุกพล่านด้วยวัยรุ่นที่กำลังเล่นกีฬารอบๆ สนามฟุตบอล พนักงานออฟฟิศที่พึ่งเลิกงานและเดินกลับ รุ่นพี่นิสิตที่กำลังนั่งจับกลุ่มทำงาน อ้นนั่งลงตรงบันไดลานเล่นล้อ พลางหยิบถุงขนมที่ซื้อไว้เมื่อเที่ยงในกระเป๋าเป้ หยิบขึ้นมากินพลางมองดูบรรยากาศรอบตัว

อ้นมักมาถ่ายรูปบรรยายกาศยามเย็นเป็นปกติอยู่แล้ว เพราะว่าเป็นคนที่มีโลกส่วนตัวสูง ลักษณะภายนอกเป็นคนเงียบๆ จึงไม่ค่อยมีเพื่อนคบเท่าไรนัก

.

บรรยากาศยามเย็น ลมพัดอ่อนๆ ใบไม้พัดปลิวล่องลอยตามสายลม ดอกไม้พัดตีกันไปมาตามสายลม ถึงจะมีผู้คนเดินผ่านไปผ่านมาแต่ ลมเย็นๆ ในฤดูหนาวแบบนี้ทำให้เขารู้สึกเหงาขึ้นมาจับใจ..

อ้นลุกขึ้นถ่ายรูปต่อไป แสงอาทิตย์ยามเย็นที่อ้นเรียกมันว่า Magic Hour ก็ค่อยๆ มืดลง เพราะมีเมฆหนาเข้ามาแทนที่ ถึงแม้จะฤดูหนาวก็ตามแต่ประเทศไทยก็ฝนตกได้ อ้นค้นหาร่มในกระเป๋าเป้ ปรากฏว่าวันนี้ลืมหยิบใส่ลงมาด้วย.. ในที่สุด ฝนเริ่มตกลงมาทีละเม็ด.. ทีละเม็ด ความวุ่นวายเริ่มเกิดขึ้น แต่ละคนเริ่มหาที่หลบฝนกันจ้าละหวั่น อ้นก็เช่นกัน เขารีบเก็บกล้องของเขาใส่ในกระเป๋าแล้ววิ่งหาที่หลบฝน ที่หลบฝนที่ใกล้ตัวเขามากที่สุดคือทางลงไปลานจอดรถใต้ดินที่มีหลังคาให้หลบฝนชั่วคราว.. เขารีบวิ่งไปหลบฝนที่นั่น โชคดีที่ฝนยังไม่ตกหนักมาก.. เขาเลยวิ่งมาหลบพร้อมเปียกฝนนิดหน่อย

.

“เปรี้ยง!” เสียงฟ้าผ่าดังขึ้น อ้นสะดุ้งตกใจเล็กน้อย.. ฝนเริ่มตกหนักขึ้นเรื่อยๆ และเริ่มสาดเข้ามา เขาเลยตัดสินใจเดินลงบันไดไปเล็กน้อยแล้วนั่งลง แล้วเปิดกระเป๋าเช็คว่ากล้องเปียกหรือไม่ โชคดีว่ากระเป๋านั้นหนาและพอกันน้ำได้เลยไม่เปียกมาก.. อ้นเลยลองเช็คภาพไปเรื่อยๆ ว่าถ่ายภาพเป็นยังไง เมื่อถึงภาพสุดท้ายแล้วเลื่อนไปจะเป็นภาพแรก.. ภาพที่ไม่เคยลบ เป็นภาพคนที่กำลังเดินตากฝนในวันนั้น.. วันที่อ้นเจอคนๆ นั้นครั้งแรก และเป็นคนที่ไม่มีวันลืมจากหัวใจ.. อ้นเงยมองจากจอภาพกล้องไปด้านนอกอีกครั้งที่ จากมุมที่เขาเคยถ่ายรูปนี้ได้ ฝนตกเหมือนเดิม เพียงแต่ไม่มีคนวิ่งหลบฝน วิ่งเข้ามาในที่ตรงนี้เหมือนวันนั้น.

.