ในปีที่ผ่านมา หลังจากที่ยื่นจบไปเมื่อกลางปีที่แล้ว ปลายปีก็จบอย่างเป็นทางการและมีใบปริญญาบัตรฉบับปริญญาโทเรียบร้อยสักที! เพราะก่อนหน้านี้ที่สมัครงานและเขียนจบโทไปก็มีความรู้สึกเขินเพราะยังจบไม่จริง วารสารเทไปหนึ่งรอบ กว่าจะได้ตีพิมพ์ก็รอนานวนไป

ในพาร์ทการทำงาน ถึงแม้จะหนีการทำงานจากตำแหน่ง Graphic Designer มาเป็น Content Copywriter ก็ตาม แต่พอน้องในทีมลาออกไป ดังนั้นตั้งแต่ช่วงกลางปีที่ผ่านมาทำให้ต้องแฮนเดิลงานกราฟิกทั้งออฟไลน์, หน้าร้าน และออนไลน์วนไป จนเกิดความรู้สึกว่าจะเบิร์นเอาท์แล้วนะ เนื่องจากในช่วงนั้นมีการเปิด 2 สาขาในช่วงเวลาที่ใกล้กัน อีกทั้งคอนเท็นท์ต่าง ที่ต้องทำไปด้วยในแต่ละวัน จนไม่ได้มีเวลาพักมากนักและงานโหลดขึ้นเป็นกอง จนต้นปีเราตัดสินใจว่าน่าจะต้องเปลี่ยนงานไม่งั้นไม่ไหวแน่นอน

จริงๆ การตัดสินใจเปลี่ยนงานในรอบนี้เป็นเรื่องที่แอบหนักใจเล็กๆ เพราะจริงๆ เพื่อนและพี่ที่ทำงานเดิมนั้นสนุกสนานเฮฮามาก แต่อย่างที่บอกไว้ข้างต้น ถึงแม้จะมีน้องกราฟิกเพิ่มมาสองคนก็ตาม แต่ตำแหน่งคอนเท็นท์ยังอยู่คนเดียวเหมือนเดิม ประกอบกับมีการปรับผังองค์กรใหม่ เลยตัดสินใจว่าออกแล้วกัน!

จริงๆ ก่อนแจ้งออกนั้น เราได้คุยเพื่อที่จะเปลี่ยนงานไปสายฟินเทคแห่งหนึ่ง แต่ด้วยกระบวนการภายในที่ทำให้เราอดได้งานที่นั้น มันเป็นช่วงที่เราตัดสินใจออกจากที่เก่าพอดี (เพราะตอนนั้นจะมีโปรเจ็คต์ใหม่ที่จะได้ถือ เลยต้องบอกเพื่อถ่ายโอนไปให้คนอื่นๆ แทน) ทำให้ที่ใหม่และตำแหน่งใหม่ต้องหาให้ได้ภายใน 45 วัน แล้วแตะถ่วงที่ใหม่บอกว่าถ้าคอนเฟิร์มแล้วจะกดออกจากระบบนะ

บอกเลยว่าโชคดีสุดๆ เพราะได้ปรึกษากับพี่ที่รู้จัก แล้วพี่ที่รู้จักบอกว่ามีผู้จัดคอนเสิร์ตแห่งหนึ่งกำลังตามหาคนสายคอนเท็นท์พอดี เลยได้รับโอกาส Refer ให้ได้เข้าสัมภาษณ์กับทีมผู้บริหาร และส่งการบ้านต่างๆ และได้คำตอบว่ารับเข้าทำงานแล้วจ้า! พร้อมทั้งอัปเกรดตำแหน่งงานไหม จากที่เก่าเป็น Team Lead ตอนนี้เป็น Online Marketing Manager แล้วเรียบร้อย

ซึ่งถ้านับจริงๆ ก็เพิ่งทำงานครบเดือนไปเมื่อไม่กี่วันที่ผ่านมานี่เอง ถึงแม้ยังไม่ได้ทำอะไรมากนัก แต่ได้ลองศึกษาระบบและจับงานหลายๆ ส่วนแล้ว เป็นงานที่อยากทำและไม่ต่างจากที่คิดไว้เท่าไรนัก ซึ่งเป็นเรื่องดีที่จะได้เอาความรู้ที่เรียนโทมาปรับและประยุกต์ใช้เยอะมาก รวมทั้งการรับมือกับการตอบฟีดแบคต่างๆ ที่เกิดขึ้นในฐานะผู้จัดด้วย.. ไม่แน่ใจว่าอนาคตจะเจออะไรบ้าง แต่ก็พร้อมท้าทายและเรียนรู้สิ่งใหม่ๆ แล้ววว

ในส่วนงานอดิเรกและการติ่งอย่าง ‘วินดึพาร์ค’ ก็คงยังทำอย่างต่อเนื่องจนเข้าสู่ปีที่ 3 เป็นปีที่แจฮวานเติบโตขึ้น มีงานสม่ำเสมอขึ้น และเป็นที่รู้จักในระดับหนึ่งแล้ว ทำให้เราไม่ได้ทำกราฟิกหนักเหมือนสองปีที่ผ่านมา ประกอบกับงานหลักที่หนักทำให้เราเน้นทำกราฟิกสรุปข้อมูลมากกว่า รวมทั้งตัวเว็บไซต์ที่ก็ปรับปรุงตามความสนุกของตัวเองวนไป.. ซึ่งน่าสนใจว่าตอนนี้ คนเข้าชมเว็บไซต์เพราะเรื่อง How To และแนะนำการเดินทางไปฮอลล์ต่างๆ มากกว่าการมาดูรายการย้อนหลังแล้ว

นอกเหนือจากนี้ ก็เป็นครั้งแรกที่ได้เจอ JO1 กับ INI ตัวจริงแบบใกล้ๆ แล้ว (แน่นอนว่านอกจากคอนของแจฮวาน เราก็ไม่ยอมเสียเงินเลย บัตรคอนเสิร์ตเดี๋ยวนี้แพงเกินรับไหวจริงๆ) ซึ่งตอนดูหนัง JO1 ที่แอบน้ำตาซึมพอมาเจอมันอีโมต่อใจและได้พลังใจเพิ่มจากเดิมเยอะเลย.. เป็นการพิสูจน์อย่างหนึ่งว่าการมาติ่งถึงเหนื่อยขนาดไหน แต่เราก็จะได้พลังจากศิลปินที่เรารักเสมอ

อีกหนึ่งพาร์ทที่ได้ทำจริงๆ จังๆ คือการเป็นแอดมินของเพจร้านอาหารสุดอร่อยใจกลางซอยสุทธิสาร ซึ่งอาจารย์และพี่ที่เคารพก็ได้ชวนมาทำด้วยกัน ถึงแม้จะทำมาสักพักแล้วก็ตามแต่เราก็พยายามปรับจูนหาแนวทางและคอนเท็นท์ที่เหมาะสมกับการโปรโมทร้านอาหาร, เมนูอาหารต่อไปป.. เป็นอีกหนึ่งพาร์ทที่ได้เรียนรู้และได้ลองทำแบบสนุกๆ แถมอิ่มมากเวลาไปร้านทุกรอบ /ฮา

เป็นอีกหนึ่งปีที่กลับมามองตัวเองก็รู้สึกว่าเราก็กระโดดมาไกลพอสมควร ถึงมีหลายอย่างที่ไม่พอใจตัวเองในปีที่ผ่านมา แต่หลายอย่างก็แก้ไขไม่ได้แล้ว ก็ถือเป็นบทเรียนที่ผ่านมาและผ่านไป.. หวังว่าในทุกๆ วันหลังจากนี้จะเป็นวันที่ดีและใจดีกับเราเสมอนะ

ป.ล. จริงๆ ตั้งใจจะเขียนบล็อกนี้ช่วงวันเกิด แต่เป็นช่วงที่ยุ่งหลายๆ อย่าง กว่าจะเขียนจบก็คือปลายเดือนพอดี /ฮา

ส่วนการเรียน จริงๆ สอบจบปริญญาโทไปตั้งแต่ช่วงกลางปี 2564 ที่ผ่านมาแล้ว เหลือแต่การนำเสนอในวารสารวิจัย ซึ่งโดนที่เก่าเท ทำให้ต้องเร่งหาใหม่และได้ที่ใหม่พร้อมแจ้งจบการศึกษาไปเรียบร้อยเมื่อต้นปีที่ผ่านมา.. ตอนนี้รอแต่ประกาศทางการจากบัณฑิตวิทยาลัยว่าจบอย่างเป็นทางการแล้วสักที (หลังจากมรสุมหลากหลายที่ทำไป เหนื่อยไป ท้อไป แอบร้องไห้ในใจวนไป..)

ส่วนความพีคที่สุดที่เกิดกับชีวิตในรอบปีที่ผ่านมาคือ “ติดโควิด” หลังจากฉีดไฟเซอร์เข็มที่ 4 ที่บางซื่อมา.. นึกว่าตัวเองจะรอดทุกซีซั่นแล้ว มาตกม้าตายก่อนวันเกิดซะงั้น เป็นการเปิดประสบการณ์ใหม่ในการนอน Hospitel ครั้งแรก (และขอเป็นครั้งเดียว) ที่แบบแทบไม่เห็นเดือนเห็นตะวันและนอนเยอะมาก! และเจ็บคอหนักที่สุดเท่าที่เคยผ่านมา (ตอนนี้หวังเลยว่าตัวเองจะไม่เป็น Long Covid นะ.. ฮืออ)

นอกเหนือจากโควิด เป็นอีกปีที่ดันไปตรวจสุขภาพจากเรื่องเล็กน้อย กลายเป็นเรื่องใหญ่เพราะมีความเสี่ยงเป็นเบาหวานเพราะน้ำตาลในเลือดสูงเกินไป.. ต้องกลับมาคุมอาหารและงดของหวานหลายๆ อย่างในชีวิตที่จริงจังมากขึ้น (แต่ก็ไม่ถึงว่างดเลยเพราะไม่ใช่สายนั้น แต่แค่พยายามหาตรงกลางที่เราโอเคในการควบคุมน้ำตาลและไม่โดนหมอดุมาก) น้ำหนักก็เริ่มลดลงบ้างเล็กน้อยแล้ว ผลต่างๆ ก็โอเคขึ้นมาก หวังว่าจะทำให้คุณหมอเลิกบ่นให้ได้นะ /ฮา

มาส่วนเรื่องของการติ่ง ปีนี้เป็นปีที่ได้ทำ Fan-Content จริงจังเพิ่มเติมจากเดิมมาก ‘วินดีพาร์ค’ ก็มีความหาทำบางอย่างที่เรายังคงสนุกกับมัน ยอมรับว่าหลายครั้งเหนื่อยและมีอาการท้อบ้าง แต่สุดท้ายเราก็หนีไปไหนไม่ได้เพราะเราสนุกและชอบในการทำงานตรงนี้มากๆ เป็นความตั้งใจที่อยากให้คิมแจฮวานแมสขึ้นให้ได้ไม่ว่าจะทำแบบไหนก็ตาม ก็สรรหาทุกวิธีที่ทำได้มาทำเกือบหมดเลย.. สิ้นเดือนนี้จะต้องมีจัดงานนิทรรศการหลังจากโดนเลื่อนเพราะโควิดด้วย หวังว่าจะผ่านไปได้ด้วยดีและทุกคนที่มางานชอบจริงๆ

แล้วก็ได้ทำคอนเท็นท์ซัพพอร์ตซีรีส์ ‘ผมกับผีในห้อง’ ที่ทำร่วมกับคุณนิ @saturnut_88 ในการสรุปคอนเท็นท์ต่างๆ สรุปออกมาเป็น infographic ต่างๆ พร้อมแปลภาษาอังกฤษ (ใช่ ทุ่มทั้งหมดเลย งงตัวเองเหมือนกัน คุยหลังบ้านกับคุณนิก็เซฮร์ไพรส์ตัวเองมาก แถมทั้งคู่ก็โดนนักแสดงทั้งสองตกไปด้วย แอบไปทำภารกิจพิเศษให้ทั้งคู่กับทั้งสองคน เอ้อ มาไกลมากจริง ซึ่งต้องขอบคุณคุณนิที่คอยเป็นกำลังใจและฮีลใจให้กันตลอดในการติ่งด้อมไทยมากๆ /ฮา).. เป็นอีกสิ่งที่ดีใจและภูมิใจเล็กๆ ว่างานของเราถูกนักแสดงและผู้ผลิตรับรู้ถึงการมีตัวตนของเรา.. น่าเสียดายที่มันอาจไม่ได้แมสเหมือนซีรีส์วายเรื่องอื่นๆ แต่เราก็ดีใจที่เป็นส่วนหนึ่งที่ทำให้คนมาตามชมซีรีส์เรื่องนี้

เป็นอีกหนึ่งปีที่โควิดพรากกิจกรรมหลายๆ อย่างจากชีวิตไป ยอมรับเลยว่าพอไม่ได้ออกไปเที่ยวหรือใช้ชีวิตมันทำให้ชีวิตน่าเบื่อมากขึ้นพอสมควร ปีนี้หลายๆ อย่างถูกปล่อยและทำให้คิดว่าปกติแล้ว คิดว่าน่าจะเป็นปีที่กลับมาได้ใช้ชีวิตมากขึ้น ได้ค้นพบอะไรหลายๆ อย่างในชีวิตมากขึ้นนะ

อีกอย่างที่เปลี่ยนคือ เปลี่ยน url ของเว็บนี้ใหม่ จากเดิมคือ hf.in.th มาเป็น alk.in.th ที่ย่อจากชื่อจริง (alongkon) มาแทนชื่อแอคเดิม เพราะ happyfreedom นี่ใช้แค่ไม่กี่ที่ แล้วอีกอย่างคือโดเมนเดิมมันอยู่ในช่วง Redemption Period ด้วย เลยปล่อยเลยตามเลยแล้วก็ ใช้ชื่อใหม่ เริ่มต้นใหม่ดีกว่า เฮ!

จริงๆ พออายุเป็นเลข 27 ปีแล้ว ความรู้สึกของเราไม่รู้สึกว่าเราโตขึ้นเท่าไรนะ เหมือนเป็นคนธรรมดาคนหนึ่งที่ยังเป็นติ่งและใช้ชีวิตไปเรื่อยๆ มาก ผิดหวังก็เยอะ ซึ่งมันก็เป็นความธรรมดาที่เราชอบนะ แต่ก็หวังว่าจะได้เติบโตและก้าวหน้ากว่านี้มากๆ (ตรงๆ คือ “อยากรวยสักที!” หวังว่าจะมีวันนั้น!!)

และนี่คือ Year in Review ในช่วงวัย 26 ปีของเรา.. ปีหน้าจะเป็นยังไง รอติดตามอ่านปีหน้านะ

หวังว่าทุกๆ วันจะเป็นวันที่ดีของเรานะ

.

ช่วงนี้เป็นช่วงสอบปลายภาคและปั่นงาน Final Project ส่งอาจารย์ ขณะที่กำลังนั่งหาไอเดีย (หรือพูดง่ายๆ ว่ากำลังแอบอู้อยู่นั้น) ก็ไปเจอโครงการประชาสัมพันธ์ “Train With ชัชชาติ” ด้วยความสนใจในตัวท่านรัฐมนตรีที่แข็งแกร่งที่สุดในปฐพีอยูแล้วนั้น เลยลองสมัครไปสักหน่อย..

อันตามจริงผมก็ติดตามผลงานของอาจารย์ชัชชาติมานานพอสมควรแล้ว ด้วยความที่อาจารย์มักจะเข้าไปลงพื้นที่จริงเพื่อตรวจสอบปัญหา และภาษาที่ใช้โพสใน Facebook Fanpage นั้นเป็นภาษาที่เป็นกันเอง ไม่ดูทางการหรือโออวดเกินไป และเริ่มติดตามและเป็นแฟนคลับจริงๆ เมื่ออาจารย์เดินไปตักบาตรที่จังหวัดสุรินทร์ ใส่เสื้อกล้ามดำกางเกงขาสั้นดำครั้งนั้น จนเกิดปรากฎการณ์ชัชชาติฟีเวอร์ออกมา ด้วยเหตุผลดังกล่าวข้างต้น ทำให้ตัดสินใจสมัครในโครงการนี้

สำหรับโครงการนี้คือโครงการ “Train With ชัชชาติ” เป็นโครงการของสภาหน้าโดม (โดยพี่ๆ นักศึกษามหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์) และทาง New Culture โดยเป็นการร่วมเสวนาประเด็นร้อนต่างๆ เกี่ยวกับด้านคมนาคมบนรถไฟเส้นกรุงเทพฯ-อำเภอหนองแซม จ.สระบุรี รวมทั้งได้ไปท่องเที่ยวกับอาจารย์ชัชชาติด้วย! 

อันที่จริงตอนประกาศรายชื่อตัวจริงผมไม่ติดนะ แต่พอช่วงหัวค่ำทางพี่ๆ สภาหน้าโดมก็ส่งข้อความทาง Facebook บอกว่ามีคนสละสิทธิ์ ไม่ทราบว่าน้องสนใจไหม (เพราะะผมเคยส่งไปถามว่าจะประกาศผลตอนไหน) เลยตอบรักและเป็นตัวจริงแทนเลย.. ดีใจเบาๆ 
เอาล่ะ.. เมื่อพร้อมแล้วเราก็เริ่มเดินทางกันดีกว่าครับ

.

.

06.00 น. 
เป็นเวลานัดหมายทางโทรศัพท์ โดยผมก็มาถึงหัวลำโพงตั้งแต่ช่วงตีห้ากว่าๆ แล้ว เลยไปเดินสำรวจไปเรื่อยๆ ไปเจอแมวตัวหนึ่งนอนอยู่บนโต๊ะเข้า เลยแอบไปเล่นและถ่ายรูปมันมา :3

.

.

หลังจากนั้นก็ไปรอพี่ๆ ที่ชานชาลาที่ 5 แล้วก็มีการลงทะเบียน รวมพล และขึ้นรถไฟที่ชานชาลาที่ 7 หลังจากนั้นไม่นาน อาจารย์ชัชชาติพร้อมคณะทีมงานติดตามก็มาพอดี พอมาขึ้นบนรถไฟ อาจารย์ชัชชาติก็จะเดินคุยกับพี่ๆ นิสิตนักศึกษาที่มาร่วมโครงการ

.

.

ซึ่งการได้คุยกับอาจารย์แล้ว หลังจากตอนแรกที่เกร็งๆ พอได้คุย ได้สอบถามข้อสงสัยและความคิดเห็นต่างๆ กับอาจารย์ชัชชาติแล้วก็ได้แนวคิดต่างๆ จากอาจารย์คนหนึ่งที่วันหนึ่งได้เป็นรัฐมนตรี รวมทั้งการใช้ Facebook ในสไตล์ของอาจารย์ชัชชาติด้วย

.

จากการสอบถามหลายๆ ประเด็นเกี่ยวกับ Social Network นั้น อาจารย์ชัชชาติได้บอกว่า การสร้าง Facebook Fanpage “ชัชชาติ สิทธิพันธ์” (https://www.facebook.com/chadchartofficial) สร้างขึ้นเพื่อสื่อสารการทำงานของท่านและกระทรวงคมนาคม โดยเป็นการสื่อสารสองทาง เพราะในอดีตกระทรวงคมนาคมเป็นกระทรวงที่สำคัญในการดำเนินชีวิตประจำวัน แต่ไม่มีคนมองเห็นและให้ความสำคัญเท่าไรนัก พออาจารย์ชัชชาติได้เข้ามาเป็นรัฐมนตรีจึงทำการเปลี่ยนแปลงการบริหารภายใน และเริ่มสร้าง Facebook Fanpage เพื่อทำการบอกกล่าวงานและปัญหาต่างๆ ที่ท่านพบเจอ และจะแก้ปัญหาให้ เพราะอาจารย์จะลงไปดูด้วยตนเอง หลังจากนั้นจะนำมาประชุมแก้ปัญหา รวมทั้งปัญหาต่างๆ ที่มีแจ้งทาง Facebook Fanpage ทั้งคอมเม็นท์และข้อความที่ส่งมา เมื่อว่างอาจารย์ชัชชาติก็จะอ่านและจะนำไปปรับปรุง แต่ก็จะมีทางทีมงานที่คอยรวบรวมความเห็นและปัญหาต่างๆ ส่งและทำไปแก้ปัญหาในที่ประชุมกับฝ่ายบริหารเพื่อนำไปแก้ปัญหา

“ผมก็ไม่รู้ดังตอนไหนเหมือนกันนะ” คือคำที่อาจารย์กล่าวไว้ตอนสอบถามเรื่องกระแสชัชชาติฟีเวอร์ อาจารย์ชัชชาติก็บอกว่าเป็นเรื่องดีเหมือนกันที่คนสนใจ ทำให้การอัพเดทสถานะการทำงานต่างๆ ได้รับความสนใจตามไปด้วย เมื่อถามถึงสิ่งที่ชอบจากการเป็นกระแสนั้น อาจารย์ชัชชาติบอกว่าชอบเพลง “ชัชชาติดาดั๊ด คนไร้พ่าย” ที่ทางเสือร้องไห้ (คัตโตะ วงลิปตา) นำมาร้องล้อเลียน พร้อมบอกอีกว่าอยากจะจัดคอนเสิร์ตแล้วเชิญมาร้องทั้งเพลงจริงๆ ส่วนเรื่องเกมส์ชัชชาติต่างๆ นั้น อาจารย์บอกว่าเคยเล่นเกมเพียง 2 เกม คือ เกม ChutzWell ที่เป็นเกมที่เล่นคล้ายๆ Flappybird คือการกดหน้าจอเพื่อให้ชัชชาติในจอผ่านโฮปเวลล์ไปให้ได้ แต่อาจารย์บอกว่าเล่นสูงสุด ได้แค่ 8 คะแนนเอง และอีกเกมหนึ่งเป็น WebApp คือ วัดพลังของคุณเทียบกับท่านชัชชาติ ท่านบอกว่าลูกส่งมาให้เล่น เลยลองวัดดู แต่เหมือนจะยังอ่อนหัดไป เพราะวัดได้ 6% แต่คนที่ได้คะแนนสูงสุดใน Facebook ของท่านคือ 43% โดยคนๆ นั้นคือเลขากระทรวงนั้นเอง

ส่วนการอัพเดทสถานะนั้น ทางทีมงานติดตามและเลขาจะถ่ายรูปแล้วส่งในไลน์ หลังจากนั้นอาจารย์ชัชชาติจะเลือกรูปแล้วพิมพ์ข้อความส่งกลับไปให้เพื่อนำไปอัพเดทลงใน Facebook Fanpage โดยสถานะนั้นอาจารย์บอกว่าอยากให้เป็นกันเองเหมือนนั่งพูดคุยกันเพื่อให้ง่ายต่อความเข้าใจ และดูเป็นกัน แต่ก็มีบางครั้งที่อาจารย์จะเป็นคนอัพเดทเอง และก็มีการกล่าวถึงเจ้าหลงอยู่ด้วยว่าเป็นแมวที่บังเอิญไปเจอ ซึ่งตอนแรกก็ไม่คิดอะไรเห็นว่าน่ารักดีจึงอัพดทใน Facebook Fanpage แต่ปรากฎว่าได้รับนิยมและกล่าวถึงมาก และความน่ารักของเจ้าหลงจึงทำให้ท่านชัชชาติจะไปหาเมื่อไปที่สถานีรถไฟลาดกระบัง.. เจ้าหลงจึงเป็นอีกหนึ่งสิ่งที่เชื่อว่าหลายๆ คนจะนึกถึงเมื่อพูดถึงอาจารย์ชัชชาติ

.

หลังจากนั้นอาจารย์ชัชชาติก็จะตอบคำถามอื่นๆ ซึ่งจะเป็นด้านการบริหารงาน การคมนาคม และโครงสร้างพื้นฐาน เป็นการเปิดวงสนทนาเล็กๆ ก่อนเริ่มจริงในภาคบ่าย โดยสามารถดูและติดตามอ่านจากข่าวหรือสกู๊ปข่าวด้านล่างนี้เลยครับ

• Voice TV – 108 คำถามบนรถไฟ กับ ‘ชัชชาติ’ : http://shows.voicetv.co.th/voice-news/98746.html
• Thairath – ‘ชัชชาติ’ ย้ำการให้บริการของรถไฟไม่มี 2 มาตรฐาน : http://www.thairath.co.th/content/eco/407029
• Thairath Online – TRAIN With ชัชชาติ ขึ้นรถไฟไปเทรนกับชัชชาติ : http://www.youtube.com/watch?v=lvG8s9mXKLk
• Voice TV – หมวก 2 ใบ กับใจ ‘ชัชชาติ’ : http://shows.voicetv.co.th/voice-news/98997.html

.

.

09.00 น.

รถไฟถึงสถานีหนองแซง จังหวัดสระบุรี เนื่องจากมาด้วยรถไฟที่มีจุดหมายปลายทางคืออุบลราชธานี จึงต้องรีบลงเพื่อทำเวลา ทำให้ช่วงที่ลงรถไปค่อนข้างชุลมุนเล็กน้อย แต่เมื่อมาถึงสถานีรถไฟก็มีเจ้าหน้าที่ของทางอำเภอหนองแซง และทางบ้านใร่กาแฟมาต้อนรับ อีกทั้งมีพี่ๆ เจ้าหน้าที่ตำรวจและอาสาสมัครมาต้อนรับ ชาวบ้านก็มามุงดูกันเต็มว่าใครมากันเนี่ยยย

.

.

หลังจากนั้นก็เป็นการเดินชมตลาดนัดครับ ก็ร่วมพูดคุยกับชาวบ้านหนองแซง และก็จับจ่ายซื้อของกันสักหน่อย โดยอาจารย์ชัชชาติก็ได้ลองทำข้าวเกรียบปากหม้อจากการเชิญชวนของแม่ค้า.. อาจารย์ชัชชาติสนุกสนานกับการทำข้าวเกรียบปากหม้อเลยทีเดียวเชียว 

.

.

หลังจากเดินตลาดเสร็จ ต่อไปเป็นแรลลี่การปั่นจักรยานชมธรรมชาติทุ่งนาของหนองแซงเป็นระยะทาง 7 กิโลเมตร (เพิ่งมารู้ระยะทางตอนถึงจุดหมาย) แต่ด้วยความแข็งแกร่งของท่านชัชชาติ อาจารย์ของเราปั่นแบบชิวๆ นำหน้ารถตำรวจด้วยซ้ำ ไม่มีอาการบ่นเหนื่อยใดๆ เลย แตกต่างจากผู้ติดตามและผู้ว่าราชการจังหวัดมากที่เริ่มแสดงอาการเหนื่อยออกมา.. และพวกเราที่เริ่มปวดเมื่อยขาแล้วล่ะ แต่ในเมื่ออาจารย์ชัชชาติปั่นซะขนาดนั้น เราก็ต้องตามให้ทันล่ะน่าา

.

10.00 น.

ถึงจุดหมายคือคลีนฟาร์ม โดยที่นี่ก็เป็นการปลูกผักแบบลอย มีการควบคุมและไม่ใช้สารพิษ ในคอนเซ็ทป์ “ปลูกด้วยดิน บนแคร่ ในโรงเรือน” โดยที่ทางคลีนฟาร์มก็พาไปชมโรงเรือนและไปชิมสลัดผักสดๆ จนทำให้อาจารย์ชัชชาติติดใจ เหมาสลัดผักให้ทุกคนที่มา.. อร่อยเลยทีนี้.. ><

.

.

11.00 น.
มุ่งหน้าสู่ศูนย์การเรียนรู้เศรษฐกิจพอเพียง มาเรียนรู้และสัมผัสของจริงจากชาวบ้านกันสักหน่อยคราวนี้ ได้กินน้ำมะพร้าวอร่อยๆ พร้อมกับการเรียนรู้ชมสวนไปในตัวด้วย

.

.

12.00 น.
เป็นทริปนอกตาราง เนื่องจากอุบัติเหตุรถโดยสารที่พาน้องๆ ไปทัศนศึกษาไปชมกับรถพ่วง ทำให้คุณครูและน้องๆ เสียชีวิต อาจารย์ชัชชาติเลยพาพวกเรามาทำบุญ ถวายสังฆทาน และทำบุญอุทิศส่วนกุศลให้กับน้องๆ และคุณครูที่เสียชีวิตไป.. ขอแสดงความเสียใจด้วยนะครับ

.

12.50 น.

เดินทางต่อมาที่บ้านใร่กาแฟ เติมพลังท้องกันสักหน่อยคราวนี้ // ชอบความคิดที่นำกะลามาใส่อาหารทำเป็นจานมากมาย

.

.

14.00 น.

เริ่มต้นการเสวนา “วาดฝันประเทศไทย” พร้อมการถามตอบข้อสงสัยต่างๆ ของนิสิตนักศึกษาที่เข้าร่วมโครงการที่มีต่อกระทรวงคมนาคม โครงการเงินกู้ 2 ล้านล้านบาท รวมถึงโครงสร้างพื้นฐานการพัฒนาคมนาคมในประเทศ เป็นด้วยความสนุกสนาน ดุเด็ดเผ็ดมันส์.. ในส่วนนี้เชื่อว่าน่าจะมีข่าวหรือสกู๊ปออกมานะครับ เพราะรายละเอียดเยอะมากจริงๆ และเห็นหลายสำนักข่าวบันทึกภาพไว้

.

.

15.30 น.
และก็ถึงช่วงเวลาที่สนุกสนานที่สุดแล้ว.. นั่นคือการดำนาและหว่านข้าวนั่นเอง นำโดยอาจารย์ชัชชาติ เป็นการดำนาของใครหลายๆ คนครั้งแรก โดนโคลนดูดบ้าง ชนกันบ้าง แต่ก็สนุกสนาน ได้รับความรู้เรื่องการปลูกข้าว ดำนา หว่านข้าวมากมาย ><

.

17.00 น.
ก็ไม่รู้ว่าเหตุใด ทำให้รถไฟช้าไปเกือบ 2 ชั่วโมง ทางอำเภอหนองแซงเลยพาพวกเราไปวัดหนองสีดาเพื่อไปดูค้างคาวแม่ไก่กัน พอไปถึงแล้ว.. โห มีเยอะมากกกกก ตัวใหญ่ด้วย! แอบน่ากลัวเบาๆ 

.

18.00 น.
มาถึงสถานีรถไฟหนองแซง อันเปิดการปิดทริป Train With ชัชชาติ..  เลยถ่ายรูปไว้เป็นที่ระลึกสักหน่อย

.

.

 ถือว่าจบการฝึกความแข็งแกร่งและตามติดอาจารย์ชัชชาติเรียบร้อย.. ถือเป็นอีกหนึ่งประสบการณ์ใหม่ๆ ที่ได้พบเจอ รวมทั้งได้ตามติด ได้เห็นมุมมองใหม่ๆ รวมทั้งมุมมองต่างๆ ของอาจารย์ชัชชาติ อีกทั้งได้รู้จักพี่ๆ เพื่อนๆ น้องๆ ที่เข้าร่วมกิจรรม ถือเป็นความสนุกที่คงไม่มีวันลืมเลยทีเดียว

ขอบคุณทางสภาหน้าโดมและทาง New Culture มากๆ นะครับที่จัดกิจกรรมดีๆ แบบนี้

.

ว่าแต่.. งานไฟนอลโปรเจคเรายังไม่เสร็จเลยนะ
. . . โอเค ปั่นงานต่อก็ได้ -w-/