ณ ยามเย็นบริเวณลานเล่นล้อ อ้น นิสิตใหม่กำลังถ่ายรูปบรรยากาศผ่านกล้องถ่ายรูปตัวเก่งของเขา บรรยากาศยามเย็นของ มศว ที่พลุกพล่านด้วยวัยรุ่นที่กำลังเล่นกีฬารอบๆ สนามฟุตบอล พนักงานออฟฟิศที่พึ่งเลิกงานและเดินกลับ รุ่นพี่นิสิตที่กำลังนั่งจับกลุ่มทำงาน อ้นนั่งลงตรงบันไดลานเล่นล้อ พลางหยิบถุงขนมที่ซื้อไว้เมื่อเที่ยงในกระเป๋าเป้ หยิบขึ้นมากินพลางมองดูบรรยากาศรอบตัว

อ้นมักมาถ่ายรูปบรรยายกาศยามเย็นเป็นปกติอยู่แล้ว เพราะว่าเป็นคนที่มีโลกส่วนตัวสูง ลักษณะภายนอกเป็นคนเงียบๆ จึงไม่ค่อยมีเพื่อนคบเท่าไรนัก

.

บรรยากาศยามเย็น ลมพัดอ่อนๆ ใบไม้พัดปลิวล่องลอยตามสายลม ดอกไม้พัดตีกันไปมาตามสายลม ถึงจะมีผู้คนเดินผ่านไปผ่านมาแต่ ลมเย็นๆ ในฤดูหนาวแบบนี้ทำให้เขารู้สึกเหงาขึ้นมาจับใจ..

อ้นลุกขึ้นถ่ายรูปต่อไป แสงอาทิตย์ยามเย็นที่อ้นเรียกมันว่า Magic Hour ก็ค่อยๆ มืดลง เพราะมีเมฆหนาเข้ามาแทนที่ ถึงแม้จะฤดูหนาวก็ตามแต่ประเทศไทยก็ฝนตกได้ อ้นค้นหาร่มในกระเป๋าเป้ ปรากฏว่าวันนี้ลืมหยิบใส่ลงมาด้วย.. ในที่สุด ฝนเริ่มตกลงมาทีละเม็ด.. ทีละเม็ด ความวุ่นวายเริ่มเกิดขึ้น แต่ละคนเริ่มหาที่หลบฝนกันจ้าละหวั่น อ้นก็เช่นกัน เขารีบเก็บกล้องของเขาใส่ในกระเป๋าแล้ววิ่งหาที่หลบฝน ที่หลบฝนที่ใกล้ตัวเขามากที่สุดคือทางลงไปลานจอดรถใต้ดินที่มีหลังคาให้หลบฝนชั่วคราว.. เขารีบวิ่งไปหลบฝนที่นั่น โชคดีที่ฝนยังไม่ตกหนักมาก.. เขาเลยวิ่งมาหลบพร้อมเปียกฝนนิดหน่อย

.

“เปรี้ยง!” เสียงฟ้าผ่าดังขึ้น อ้นสะดุ้งตกใจเล็กน้อย.. ฝนเริ่มตกหนักขึ้นเรื่อยๆ และเริ่มสาดเข้ามา เขาเลยตัดสินใจเดินลงบันไดไปเล็กน้อยแล้วนั่งลง แล้วเปิดกระเป๋าเช็คว่ากล้องเปียกหรือไม่ โชคดีว่ากระเป๋านั้นหนาและพอกันน้ำได้เลยไม่เปียกมาก.. อ้นเลยลองเช็คภาพไปเรื่อยๆ ว่าถ่ายภาพเป็นยังไง เมื่อถึงภาพสุดท้ายแล้วเลื่อนไปจะเป็นภาพแรก.. ภาพที่ไม่เคยลบ เป็นภาพคนที่กำลังเดินตากฝนในวันนั้น.. วันที่อ้นเจอคนๆ นั้นครั้งแรก และเป็นคนที่ไม่มีวันลืมจากหัวใจ.. อ้นเงยมองจากจอภาพกล้องไปด้านนอกอีกครั้งที่ จากมุมที่เขาเคยถ่ายรูปนี้ได้ ฝนตกเหมือนเดิม เพียงแต่ไม่มีคนวิ่งหลบฝน วิ่งเข้ามาในที่ตรงนี้เหมือนวันนั้น.

.